Friday, October 31, 2014

Laundry machine.


ภาพที่ ชิซูรุ วิ่งไล่ถ่ายรูปอย่างบ้าคลั่งในหนังเรื่อง Collage of our live
จนถึงกับปีนเครื่องซักผ้าเพื่อถ่ายรูปของที่อยู่ข้างใน
ภาพนั้นยังคงประทับใจผม แม้ผมในตอนนั้นไม่รู้ว่าเธอจะถ่ายไอ้เครื่องซักผ้าที่ว่าทำไม
ไม่เห้นมันจะมีอะไรเลย นอกจากแค่ผ้าหมุน
แล้วผมก็เข้าใจว่าทำไมเธอจึงถ่าย แม้อาจจะไม่ใช่เหตุผลที่เธอถ่ายทำไม
เพราะมันไม่มีอะไรทำในตอนรอน่ะสิ ว่าแล้วผมก็เลียนแบบชิซูรุบ้าง



กลอง


ที่สถานีหนึ่งกลางเมืองนิวยอร์ก
ชายผิวดำไว้ผมเดรดล๊อค 3 คนก้าวเข้ามาในรถพร้อมกับกลองในมือ
และยังไม่ทันที่ประตูรถจะปิด หนุ่มเดรดล๊อค 2 คนนั้นก็ลงมือบรรเลงเพลงกลอง
ผมไม่คุ้นหูกับทำนองที่ว่า แต่ก็ดูสนุกดี ผู้คนในรถดูจะให้ความสนใจกับคนกลุ่มนี้
โดยพวกเขาแบ่งกันทำงานเป็นทีม 2 คนตีกลอง 1 คนเดินเรี่ยไรเงิน
สุดแต่ใครจะให้ ไม่ให้ก้ไม่ให้
เมื่อถึงสถานีถัดไป พวกเขาก็ลง

Thursday, October 30, 2014

Subway


ถ้าเทียบระหว่างรถไฟใต้ดินที่นิวยอร์ก กับรถไฟใต้ดินที่ซานฟรานซิสโกแล้ว
รถไฟใต้ดินที่นิวยอร์กดูจะต้องใช้เวลาในการคุ้นเคยอยู่มากกว่า ด้วยจำนวนสายและเส้นทางที่มากมาย
แต่นั่นก็ทำให้การเดินทางด้วยรถไฟใต้ดินในนิวยอร์กนั้นเป็นไปได้ง่ายและสะดวก
ผมเองก็ชื่นชอบการเดินทางด้วยรถไฟใต้ดิน ด้วยเหตุผลที่ว่ามา แม้สภาพภายในรถไฟใต้ดินนั้นจะไม่ค่อยน่าอภิรมย์เท่าไหร่
และที่สำคัญคือ ในการนั่งรถไฟใต้ดินแต่ละครั้ง คุณจะสามารถพบเจอคนที่น่าสนใจได้มากมาย

Begin Again


เพิ่งมีโอกาสได้ดูหนังเรื่อง Begin Again เมื่อไม่นานมานี้
ตัวหนังสนุกดี เพลงเพราะ
เคียร่า ไนท์รี่น่ารักสดใส
เฮียมาร์ค รัฟฟาโล เท่ห์มาก แก่ไปอยากจะโทรมแต่มีเสน่ห์แบบเฮีย
และที่สำคัญเมืองนิวยอร์กสวยมาก

เห็นแล้วนึกถึงครั้งแรกที่ได้ไปเยือน ตอนนั้นเป็นช่วงซัมเมอร์ที่ปิดภาคเรียนพอดี
และที่บ้านผมอันประกอบไปด้วย แม่ อาอี๊ น้องสาวและน้องชายที่อยู่เมืองไทย
ได้วางแผนจะมาเยี่ยมผมที่อยู่ซานฟราน และพี่ชายที่อยู่ซานดิเอโก
ผมเองนั้นไม่ค่อยรู้เรื่องการเที่ยวเท่าไหร่นัก หน้าที่นำทัวร์อเมริกาจึงตกอยุ่ที่พี่ชายผม
และสถานที่ๆเราจะเจอกันเป็นครั้งแรกในรอบปีกว่าก็คือ เมืองนิวยอร์กนี่เอง

สนามบินที่ทุกคนจะลงคือสนามบิน JFK
โดยเที่ยวบินของแต่ละคนจะเหลื่อมกันไม่มากก็น้อย
พี่ชายผมมาถึงก่อน จากนั้นจึงเป็นผม และตามมาด้วยแม่และน้องชาย น้องสาว
จากนั้นเราจึงนั่งรถเข้าเมืองนิวยอร์กเพื่อไปยังโรงแรมที่จองไว้ย่านไทม์แสควร์
หลังจากแวะรับประทานอาหารเรียบร้อย เราก็มาถึงโรงแรมราวๆ 3-4 ทุ่ม
เมื่อทำการเก็บของเสร็จเรียบร้อย ผมจึงชวนพี่น้องออกไปเดินเล่นกันตอน 5 ทุ่ม

แม่ผมขยับปากจะห้าม ว่าจะออกไปทำอะไรดึกดื่นขนาดนี้
แต่ผมบอกว่าไม่เป็นไรหรอก เพราะว่าที่นี่น่ะเมืองนิวยอร์กนะ
ที่ๆกลางคืนสว่างกว่ากลางวัน

Tuesday, October 28, 2014

Angkor #7: กลับบ้าน


พอ 9 โมงครึ่ง รถแท๊กซี่ที่ผมจองไว้ตั้งแต่เมื่อวานก็มารอรับที่หน้าโรงแรม หลังจากเช็กเอาท์เรียบร้อยแล้ว คนขับก็พาผมไปที่รถแท๊กซี่ รถแท๊กซี่ที่นี่ไม่มีมิเตอร์และไม่มีแม้แต่ป้ายแท๊กซี่ แต่ที่นี่รถแท๊กซี่ทุกคันจะเป็นรถยนตร์โตโยต้ารุ่นแคมรี่ แต่รถแคมรี่ทุกคันจะเป็นแท๊กซี่หรือเปล่าอันนี้ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน

เราใช้เวลาในการเดินทางจากเสียมเรียบมาถึงปอยเปตประมาณ 2 ชั่วโมงครึ่ง หลังจากร่ำลากับคนขับรถเรียบร้อยแล้วผมก็ถูกจู่โจมจากหนุ่มร่างใหญ่ทันทีที่ก้าวขาลงจากรถ
"ไปกรุงเทพไหมน้อง นั่งรถตู้กลับเลยนะ" เขาถาม
"เท่าไหร่หรอครับ" ผมตอบ
"คนละ 250 ไปลงที่อนุสาวรีย์ฯเลยนะ" ชายคนนั้นตอบ

แต่ผมยังไม่ได้คิดจะกลับกรุงเทพทันที ด้วยว่าอยากเดินเล่นที่ตลาดโรงเกลือและแวะเข้าไปดูว่าบ่อนที่ปอยเปตเป็นยังไง จึงบอกปฎิเสธเขาไป หนุ่มร่างใหญ่ให้นามบัตรผมไปพร้อมกับบอกว่าถ้าเปลี่ยนใจจะกลับก็ให้โทรหาเขาเบอร์นี้เลย

ผมกล่าวขอบคุณแล้วเดินจากมา อันดับแรกก็ต้องออกจากฝั่งเขมรก่อนสินะ ผมเดินไปที่ ตม.ขาเข้าของเขมร และยังไม่ทันที่จะเดินเข้าไปต่อคิวใต้อาคาร พนักงานในชุดสีน้ำตาลก็เดินเข้ามาหาผมทันที
"คนไทยรึเปล่าน้อง"
"ครับ คนไทยครับ" ผมตอบด้วยความงงว่านี่มันอะไร
"เข้าฝั่งไทยใช่มั้ย ต่อคิว ตม.ตรงนั้นนานนะ" เขาบอกผมและชี้ไปที่แถวที่มีคนอยุ่พอควร
"อืม นั่นสิ" ผมย้อนคิดไปถึงตอนขามาว่ามันใช้เวลานานขนาดไหน แต่บางทีขากลับอาจจะเร้วกว่าก้ได้
"ให้ผมจัดการให้ไหม คิด 2 คนรวม 300 เท่านั้นเอง" เขาเสนอ

หลังจากลังเลกันอยุ่สักพัก ผมก็หลวมตัวติดความสบายไปด้วยการตกลงให้เขาจัดการ พนักงานในชุดสีน้ำตาลรับพาสปอร์ทของเราพร้อมกับเงิน 300 บาทแล้วเดินหายไป และชั่วเวลาไม่นานผมก็ได้ใบประทับตราตม. มาเรียบร้อยและเราก็เดินออกจากฝั่งเขมรได้ในเวลาไม่นาน เมื่อเข้ามาเขตแดนร่วมได้ผมก็ลองมองหาบ่อนคาสิโนซึ่งก็ไม่ยากเลย เพราะคุณต้องเดินผ่านบ่อนคาสิโนที่ขนาบอยู่ทั้ง 2 ฝั่งก่อนจึงจะกลับเข้าสู่ฝั่งไทยได้

หลังจากฝากกระเป๋าไว้ที่แผนกต้อนรับ เราก็เดินเข้าบ่อนคาสิโนแห่งหนึ่งที่ติดกับโรงแรม ภายในบ่อนคาสิโนนั้นมีสภาพเป็นโถงกว้างๆ มีตู้เกมแบบคอมพิวเตอร์เรียงรายกันอยุ่เป้นจำนวนมาก นอกจากนี้ยังมีโต๊ะพนันแบบที่มีคนเป้นเจ้ามือจริงๆอยู่ด้วย ผมลองนั่งที่ตู้เกมแบบคอมพิวเตอร์เครื่องหนึ่งดู และในเวลาไม่นานก้มีพนักงานสาวเดินมาแนะนำวิธีเล่นให้ โดยผมเริ่มจากเล่นตาละ 1 บาท และชั่วเวลาไม่นานเงิน 100 บาทแรกก็หายไปอย่างรวดเร็ว จากนั้นจึงมีใบที่ 2 และ 3 ตามลำดับ

เงิน 300 บาทหายไปอย่างรวดเร็วยิ่งกว่าน้ำหก พนักงานที่คาสิโนเดินเข้ามาแนะนำว่าผมควรเล่นยังไงต่อ แต่ผมตัดสินใจว่าพอแล้ว ตอนนี้ผมรู้แล้วว่าเป็นยังไง ยิ่งนึกก็ยิ่งรู้สึกเสียดายเงิน 300 บาทที่ใช้เล่นไปมาก ถ้าเอาไปซื้อของฝากจากเด็กน้อยเมื่อวานนี้ยังรู้สึกดีกว่าเลย แต่แล้วก็แล้วไป ผมเดินออกจากคาสิโนที่ผีพนันยังไม่ทันจะสิง

เราเดินข้ามฝากเข้าฝั่งไทย และผมเริ่มมองรถทัวร์ที่เราจะกลับ ตามข้อมูลที่ผมได้มานั้นบรรดารถบ่อนจะจอดอยู่ที่จอดรถหัลงธนาคาร SCB ผมจึงเิร่มมองหาธนาคาร SCB เป็นหลัก แต่ยิ่งเดินยิ่งหาไม่เจอ จึงหยุดแวะซื้อน้ำและถามแม่ค้าว่า
"โทษนะครับ แถวนี้มีธนาคาร SCB ไหมครับ" ผมถามแม่ค้าหลังจากซื้อน้ำไปขวดนึง
"ธนาคารหรอ นั่นไง" แม่ค้าชี้ไปที่ธนาคารกสิกรข้างหลังผม
"นั่นกสิกรนี่ ไม่ใช่ SCB " ผมแย้ง
"SCB ไม่รู้จัก รู้แค่ธนาคารนี้อันเดียวเอง" แม่ค้าตอบ
และก่อนที่ผมจะหมดหวังกับแม่ค้า พี่ผุ้ชายคนหนึ่งที่ยืนอยู่แถวนั้นก็หันมาบอกผมว่า
"ธนาคาร SCB ใช่มั้ยน้อง เดินข้ามถนนตรงไป แล้วเลี้ยวขวาไปจนสุดเลยก็จะเจอเองล่ะ"
ผมกล่าวขอบคุณเขาพลางจะถามข้อมุลเรื่องรถบ่อน แต่พี่เขาเดินทางมาด้วยรถยนต์ส่วนตัว ผมจึงไม่ได้ถามอะไรต่ออีก และเดินไปตามทางที่ได้รับคำชี้แนะมา ผมก็เจอกับธนาคาร SCB และที่จอดรถที่ว่า

ลานจอดรถเป็นลานกว้าง มีรถทัวร์จอดอยุ่กระจายเป็นหย่อมๆ แล้วทีนี้จะรู้ได้ยังไงล่ะว่าเราต้องขึ้นคันไหน หรือจะสอบถามใครได้ และอาการเก้ๆกังๆของผมคงเตะตาคุณป้าท่านนึง
"กลับกรุงเทพรึเปล่าหนุ่ม" ป้าถาม
"กลับครับ" ผมตอบพลางเดินเข้าไปหาป้า
"ผ่านตรงไหนบ้างหรอครับ" ผมถามเพราะเท่าที่หาข้อมุลมา รถบ่อนบางสายจะผ่านสวนลุม ซึ่งไม่ไกลจากบ้านผมเท่าไหร่นัก
"หนุ่มลงตรงไหนล่ะ" ป้าย้อนกลับมา
"ผ่านสวนลุมไหมครับ" ผมถาม
"ผ่านนะ ไปเลยมั้ย เนี่ยรถจะออกละ" ป้าตอบ
ผมหันไปปรึกษาผู้ร่วมขบวน และลังเลว่าเราจะกลับเลยหรืออยากจะเดินตลาดโรงเกลือดูสักพักนึง ป้าแกเห็นดังนั้นจึงบอกกับผมว่า
"โน่น รถคนนั้นก็ผ่านสวนลุม อีกสักชั่วโมงจะออก ถ้าไม่รีบค่อยกลับคันนั้นก็ได้" ป้าสรุปให้ผม

ผมกล่าวขอบคุณด้วยความโล่งใจแล้วเดินจากมา อย่างน้อยตอนนี้ก้ไม่มีปัญหาเรื่องไม่มีรถกลับบ้านล่ะนะ เราจึงเดินเล่นที่ตลาดโรงเกลือเพื่อรอเวลา และในชั่วเวลาไม่นานรองเท้า 3 คู่จากตลาดโรงเกลือก็เข้ามาอยู่ในมือผม เมื่อได้เวลาเราจึงเดินไปที่รถทัวร์คันนี้คุณป้าบอกก่อนจะได้รับคำตอบว่า

"ไม่นะ รถคันนี้ไม่ผ่านสวนลุม" ป้า(อีกคน)ประจำรถบอกผม

นี่มันอะไรกัน ก็ไหนว่าป้า(คนโน้น) บอกว่ารถคันนี้ผ่านไง แต่แม้จะถามเท่าไหร่รถคันนี้จะไปจอดใกล้สุดก็แถว วัดดอน ตรงถนนสาธร ซึ่งผมดูแล้วน่าจะไม่ค่อยสะดวกในการเดินทางต่อเท่าไหร่นัก ผมจึงต้องหาหนทางใหม่ในการกลับบ้าน และด้วยความที่ไม่รู้ว่ารถทัวร์คันไหนไปที่ไหนบ้าง ผมจึงเดินไล่ถามตามรถทัวร์ที่จอดอยู่ทีละคัน และใช้เวลาไม่นานผมก็เจอรถทัวร์ที่จะกลับกรุงเทพ แต่ผ่านที่บ่อนไก่แทนสวนลุม ซึ่งก็ไม่ได้ต่างอะไรมากนัก ผมจึงจัดการจองที่นั่งไว้ก่อน กำหนดการที่รถจะออกคือบ่าย 3 โมง แต่อาเจ๊แว่นที่น่าจะเป็นเจ้าของรถบอกให้ผมมาตอน บ่าย 2 โมง 15 นาที

และเพื่อไม่ให้พลาด เมื่อถึงเวลานัดผมก็ไปรอที่รถทันที อาเจ๊แว่นรับเงินค่าโดยสารของผมไป (คนละ200) แล้วก็ให้เราขึ้นไปนั่งรอบนรถได้เลย ระหว่างนั้นก็มีผู้โดยสารทยอยขึ้นรถมาเรื่อยๆ แล้วก็เกิดความวุ่นวายส่วนหนึ่ง ที่ผมเข้าใจคือในบรรดารถบ่อนจะมีทั้งคนที่ไปและกลับในวันเดียว และคนที่ไปค้างคืน ซึ่งขามาที่นั่งอาจจะเต็มแต่ขากลับอาจจะมีที่นั่งเหลืออยู่ก็ได้ แต่จำนวนที่นั่งนั้นก็ไม่แน่นอน ผมนึกขอบคุณในใจที่ผมไปบอกอาเจ๊แกตั้งแต่เนิ่นๆ เพราะไม่งั้นแล้วผมอาจจะไม่มีที่นั่งสำหรับเดินทางกลับก็ได้

หลังจากอาเจ๊แว่นจัดการที่นั่งและให้อาม่า อาแปะและอาซิ้มทั้งหลายนั่งประจำที่ของตัวเองแล้ว เราก็เริ่มออกเดินทางกลับสู่กรุงเทพ

ผมคิดว่าผู้โดยสารหลายคนรู้จักกัน สังเกตได้จากการทักทายกัน และอาเจ๊แว่นก็เดินทักทายเหล่าผู้โดยสารทั้งหลาย ที่ผมคิดว่ากว่าครึ่งเป็นขาประจำของบ่อน บทสนทนาก็เป็นเรื่องทั่วๆไป ได้มาเยอะมั้ยงวดนี้ มาตั้งแต่เมื่อไหร่ คราวหน้าไปวันไหนดี ผมฟังสลับกับการข่มตานอนให้เวลาผ่านไปเร็วๆ และผมก็ได้ยินอาเจ๊ถามป้าคนนึงอย่างไม่ได้ตั้งใจว่า

"เป็นไง งวดนี้ได้มาเท่าไหร่ล่ะ" อาเจ๊แว่นถาม
"ไม่ได้เลย งวดนี้ เหลือแค่ค่ารถพอกลับบ้านมาเนี่ยล่ะ" ป้าตอบด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหน่าย
อาเจ๊แว่นไม่ได้พูดอะไรอีก แล้วแกก็หยิบกระเป๋าเงินออกมาก่อนจะยื่นเงิน 20 บาทนั้นให้ป้า
"เอ้า ฉันลดให้ 20 บาท เผื่อไว้เป็นค่ารถต่อกลับบ้านนะ" อาเจ๊แว่นบอก

บางทีการมีน้ำใจก็ไม่ได้กำหนดว่าเราต้องมีเท่าไหร่ แค่แบ่งในส่วนที่เราให้ได้แค่นั้นก็พอแล้ว

หลังจากการเดินทางผ่านการจราจรที่หนาแน่นมุ่งสู่กรุงเทพร่วม 5 ชั่วโมง ในที่สุดเราก็มาถึงบ่อนไก่เสียที ผมลงจากรถท่ามกลางฝนที่ตกปรอยๆก่อนจะเรียกแท๊กซี่กลับบ้าน และเป็นอันสิ้นสุดการเดินทางครั้งนี้

Angkor #6: Smile of Angkor


หลังจากเสร็จสิ้นการชมปราสาททั้งวัน ชานนท์ก็พาผมไปจองรถแท๊กซี่สำหรับกลับไปปอยเปตในวันรุ่งขึ้นที่เอเจนซี่แห่งหนึ่ง โดยระหว่างทางชานนท์หยิบแผ่นพับฉบับหนึ่งให้ผมดู
"คุณอยากดูโชว์ไหมคืนนี้" ชานนท์ถามพลางยื่นแผ่นพับให้ผมดู
ในแผ่นพับนั้นเป็นรูปการแสดงบนเวทีสีสวยสด บนเวทีมีปราสาทหินขนาดใหญ่ตั้งอยู่ และมีหน้าบายนอยู่ทั้ง 2 ข้างของเวที ผมดูแผ่นพับแล้วนึกถึงโชว์อาคาซ่าหรือทิฟฟานี่ที่พัทยา
"มันเป็นโชว์เกี่ยวกับอะไรหรอครับ" ผมถามชานนท์
"เป็นเรื่องเกี่ยวกับประวัติของ Angkor ตั้งแต่ต้นจนจบเลย ประวัติศาสตร์ที่ผมเล่าให้คุณฟังวันนี้น่ะ เขาเอามาทำเป็นการแสดงให้ดู" ชานนท์พยายามขายของ

ผมพลิกแผ่นพับไปมาพลางชั่งใจอยู่ว่าจะเอายังไงดี ตามแผนคือผมคิดว่าจะไปเดินเล่นที่ถนน Pub street แหล่งท่องเที่ยวยามราตรีชื่อดังของที่นี่
"โชว์เริ่มกี่โมงหรอครับ" ผมถาม
"เริ่มประมาณ 1 ทุ่ม 15 นาที ใช้เวลาทั้งหมดประมาณ 1 ชั่วโมง แต่ถ้าจะไปเราควรไปถึงสัก 6 โมงเพราะว่าที่โชวืนี่เขามีดินเนอร์บุฟเฟท์ให้ด้วย"

อืม ดูโชว์พร้อมมีอาหารเย็นให้ ก็อาจจะเป็นความคิดที่ไม่เลวนัก ผมลองดูราคาที่แปะไว้ โชว์นี้มาอยู่ 2 ราคา คือ 39 และ 49 เหรียญ ที่นั่งในโซน 49 เหรียญ แน่นอนว่าจะอยู่ตรงกลางเวทีด้านหน้า ส่วน 39 เหรียญนั้นจะอยู่รอบข้าง หลังจากปรึกษากันอยุ่สักพัก เราก็ตกลงจะไปดูโชว์นี้ ด้วยว่าไหนๆก็ไหนๆจะดีจะแย่ยังไงก้ลองไปดูสักครั้งละกัน ผมบอกชานนท์พร้อมกับระบุว่าเอาที่นั่งตรงกลางไป จะทำอะไรก็ต้องทำให้สุดสินะ ผมคิดในใจ

ชานนท์จัดการจองตั๋วดูการแสดงให้เราเรียบร้อย แล้วแวะมาส่งผมที่โรงแรมเพื่อล้างหน้าล้างตา เปลี่ยนชุดที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อก่อนออกไปรับประทานอาหารเย็นและดูโชว์


เรามาถึงสถานที่จัดการแสดงขนาดใหญ่ ข้างหน้าอาคารมีรถทัวร์จอดกันอยุ่เรียงรายหลายคัน เราเดินเข้าไปในอาคารที่เต็มไปด้วยนักท่องเที่ยวชาวจีนและเกาหลี ผมเห็นนักท่องเที่ยวชาติอื่นอยู่บ้างแต่ก้มีจำนวนไม่เยอะเท่าไหร่ เมื่อจัดการเรื่องตั๋วเสร็จเรียบร้อย ชานนท์ก็บอกผมว่าเดี๋ยวเขาจะมารอรับเมื่อโชว์จบ แล้วส่งผมเข้าไปกินอาหารเย็นในโถงขนาดใหญ่

พนักงานต้อนรับพาเราเดินเข้าไปในโถงขนาดใหญ่ที่มีไลน์อาหารอยู่ตรงกลางและที่นั่งจำนวนนับร้อย ซึ่งบัดนี้เกือบเต็ม บางโซนเต็มไปด้วยกรุ๊ปทัวร์ที่มาจากที่เดียวกัน และแน่นอนว่าเมื่อคนเยอะ อาหารก็ต้องยิ่งเยอะ หลังจากได้ที่นั่งเรียบร้อยผมก็ไปเดินสำรวจไลน์อาหารที่มี โดยเริ่มจากโต๊ะหน้าสุดเป็นโซนขนมปัง มีขนมปังหลากหลายแบบกับแยมหรืออะไรสักอย่างที่มีลักษณะเป็นของเหลวสีสดที่หนืดมาก หรืออาจจะเป็นสังขยา ผมคิดแต่ไม่กล้าลอง

ถัดไปเป็นโซนอาหารปรุงสำเร็จ ซึ่งประกอบไปด้วยอาหารแนวจีนทั่วไป ผัดผัก ผัดหมูกับอะไรสักอย่าง และอาหารผัดอีก 2-3 อย่าง ผมมองแล้วเลือกที่จะตักผัดผักกับผัดหมูกับอะไรสักอย่างมาลองชิมดู คนในโถงอาหารนี้มีจำนวนเยอะมาก บ้างก็ต่อคิวกันเป็นระเบียบ บ้างก็แทรกกันตามใจชอบ ผมเดินหลบๆไปจนเห็นว่ามีโจ๊กอยู่ด้วย โจ๊กที่นี่จะมีรอไว้อยู่แล้ว แต่วิธีการสั่งออกจะแปลกเสียหน่อย

ผมเห็นมีแถวโจ๊กอยุ่จึงไปเข้าแถวร่วมขบวน เมื่อถึงคิวผม ผมจึงบอกพนักงานไปว่าขอโจ๊กชามนึง พนักงานหนุ่มมองหน้าผมนิ่งแต่ไม่ขยับอะไร ไม่ว่าผมจะพูดอะไรก้ได้รับความนิ่งเฉยเป็นคำตอบ แล้วก็มีป้าคนนึงพุ่งเข้ามาข้างหน้าผมแล้วชี้ไปที่จานอาหารสด 2-3 อย่างแล้วส่งเสียงล้งเล้ง ก่อนที่พนักงานจะหยิบของตามที่ป้าคนนั้นชี้ไว้แล้วใส่จานยื่นให้พนักงานอีกคนตักโจ๊กใส่ให้

อ้อ เขาสั่งกันอย่างนี้นี่เอง ผมจึงชี้หมูสับกับข้าวโพดบวกด้วยสาหร่ายแก่พนักงานหนุ่มคนนั้น และก็ได้ผล พนักงานคนนั้นก็ตักของตามที่ผมชี้แล้วส่งให้พนักงานคนต่อไปต้มโจ๊กให้ผม เป็นการสั่งอาหารโดยไม่ต้องมีการสื่อสารใดๆ ระหว่างคนกินกับคนทำ ซึ่งซุ้มอาหารอื่นๆก็ล้วนต้องสั่งด้วยวิธีนี้เช่นกัน

ซุ้มถัดไปเป็นซุ้มอาหารผัด ซึ่งก็มีวิธีการสั่งอาหารเหมือนกันคือ เราเดินเข้าไปหยิบอาหารสดที่อยากได้ โดยจะมีแค่เส้นกับผักทั้งหลายไม่มีเนื้อสัตว์ให้เลือก ในตอนแรกนั้นผมนึกว่านี่เป็นโซนผัดหมี่เจเสียอีก แต่เมื่อดูไปเรื่อยๆจึงเข้าใจ หลังจากเราเลือกเส้นและผักที่อยากได้แล้ว ขบวนแถวก็จะค่อยๆเคลื่อนไปยังหน้าเตาที่มีพนักงานกำลังผัดอยู่ เตาที่ใช้เป็นเตาผัดเหมือนร้านเทปันยากิ หรือ ร้าน Skylark ตามศูนย์อาหารทั่วไป เมื่อถึงคิวของผม ผมก็จัดการโยน โยนไอ้ที่ผมตักใส่จานเมื่อกี้ทั้งหมดลงสู่กระทะ

พนักงานจะเริ่มทำการผัดด้วยความช่ำชอง พนักงานทำครัวพลิกข้อมือตวัดตะหลิวเสียดสีกัน สลับกับราดเครื่องปรุงหลากชนิดเป็นระยะ จนเมื่อใกล้สุกพนักงานทำครัวก็จะโยนเนื้อไก่ขนาดเล็ก 2-3 ชิ้นลงบนหมี่ผัดของเรา และก็เป็นอันเสร็จสิ้นพิธี

โดยรวมแล้วอาหารมื้อนี้เป็นอาหารสำหรับกรุ๊ปทัวร์อย่างแท้จริง คือเน้นปริมาณมากกว่ารสชาติ อาหารบางอย่างผมกินลงไปโดยที่ไม่แน่ใจว่าสิ่งนั้นคืออะไร เรียกได้ว่ากินให้หายหิวเท่านั้น โดยรวมแล้วไม่ค่อยประทับใจกับอาหารมื้อนี้เท่าไหร่นัก แต่ก็ไม่ได้ผิดหวังมากเพราะผมตั้งความคาดหวังไว้ไม่สูงอยู่แล้วสำหรับการแสดงและอาหารในค่ำคืนนี้ ด้วยว่ามันคงเป็นสถานที่ๆเหมาะกับกรุ๊ปทัวร์แต่ผมอยากมาดูเพราะอยากรู้ว่ามันเป็นอย่างไร อย่างไรก็แล้วแต่เมื่อเรากินอาหารเสร็จก็ได้เวลาเริ่มการแสดงพอดี

เราเดินเข้าไปในโรงละครขนาดใหญ่ ที่มีเวทีตั้งอยู่ตรงกลาง โดยคั่นระหว่างที่นั่งกับเวทีด้วยบ่อน้ำ พื้นในโรงละครก็ไล่ระดับเป็นทางลาดลงไปเหมือนตามแบบฉบับโรงละครทั่วไป แต่โรงละครแห่งนี้ไม่เหมือนโรงละครที่ผมพบมาอยู่ตรงที่ เก้าอี้

เก้าอี้ในโรงละครนี้ไม่ได้เป็นเก้าอี้พนักแบบพับได้เหมือนโรงหนังหรือโรงละครทั่วไป แต่เป็นเก้าอี้หวายขนาดใหญ่วางต่อกันเป็นแถวยาว

อืม แปลกดี ผมคิดในใจ บางทีการใช้งานของโรงละครนี้อาจมีมากกว่าการแสดงบนเวที บางทีเขาอาจจะอยากได้พื้นที่โล่ง ไว้เป็นฟลอร์เต้นรำก็ได้

ผมนั่งอยู่ในโรงละครสักพัก การแสดงก็เริ่มขึ้น บนเวทีมีหนุ่มเขมรที่เล่นเป็นเด็กน้อยยืนอยู่กลางเวที เด็กน้อยคนนี้กำลังสงสัยว่า Angkor มีที่มาอย่างไร เหมือนกับที่ผมก็กำลังสงสัยว่าเมื่อไหร่กรุ๊ปทัวร์ป้าเกาหลีกลุ่มที่อยู่ข้างหน้าผมจะนั่งลงเสียที เสียงพากย์ภาษาอังกฤษสลับกับเสียงการพูดคุยของกลุ่มป้าข้างหน้าผม การมาสายในโรงละครย่อมก่อให้เกืดความรำคาญแก่คนรอบข้างอยู่แล้ว ผมอดทนรอให้กลุ่มป้าข้างหน้าผมยุติการถกเถียงเรื่องที่นั่งว่าใครต้องนั่งตรงไหนเสียที และในที่สุดหลังจากหน้าบายนขนาดยักษ์โผล่มาให้คำตอบกับเด็กน้อยว่า มาสิ ฉันจะเล่าประวัติของ Angkor ให้ฟังเองว่ามาจากไหน กลุ่มคุณป้าข้างหน้าก็หาที่นั่งกันได้ลงตัวพอดี

การแสดงบนเวทีเป็นการเล่นละครผสมกับการเต้นและมีกายกรรมพ่วงด้วยนิดหน่อย และมีการใช้ CG เยอะพอสมควรทั้งรูปหน้าบายนที่ขยับไปมา และฝูงช้าง ตัวการแสดงเล่าเรื่องประวัติของนคร และความเป็นมา ผมนั่งดูด้วยความรู้สึกกลางๆ คือไม่ได้แย่แต่เหมือนไม่มีอะไรน่าประทับใจเท่าไหร่นัก ถ้าจะข้ามไปก็คงไม่เสียดายเท่าไหร่

ผ่านไปราวชั่วโมงกว่า การแสดงก็จบลง เหล่านักแสดงทั้งหลายกำลังเดินออกมาฟินนาเล่และโบกมือทักทายคนดู และตอนนี้เองที่เหล่าคุณป้าชาวเกาหลีทำเรื่องที่น่ารักขึ้น ระหว่างที่คนดูกำลังตบมือให้กำลังใจนักแสดงอยู่นั้น คุณป้ากลุ่มนี้เองก็ตบมือให้กำลังใจนักแสดงเช่นกัน แต่ผมเห็นได้จากภาษากายของเธอว่าดูเธอมีความสุขกับการแสดงชิ้นนี้จริงๆ แขนของเธอตั้งขึ้น 90 องศาตั้งฉากกับหน้าตักของเธอ และเธอเอียงแขนออกประมาณ 45 องศาโดยมีจุดหมุนอยุ่ที่ข้อศอดซึ่งชี้ลงไปที่หน้าตักของเธอ จากนั้นเธอจึงเหวี่ยงแขนกลับเข้ามาพร้อมกันทั้ง 2 ข้างก่อให้เกิดเสียงตบมืดที่ดังและชัด คุณป้าท่านนี้ตบมือด้วยวิธีนี้จนนักแสดงออกมาจนครบ และยังคงยิ้มและโบกมือให้นักแสดงจนเธอเดินออกจากโรงละคร

ผมอาจจะเคยดูโชว์ที่อื่นที่ดีกว่านี้มาก่อน แต่หลังจากเห็นคุณป้าท่านนั้นเพลิดเพลินไปกับการแสดงนี้อย่างจริงใจ ผมคิดว่าการแสดงนี้แม้จะดูตลาดๆ แต่ก็เป็นการแสดงที่ดีที่สามารถทำให้คนดูมีอารมณ์ร่วมได้



หลังการแสดงผมออกมาพบชานนท์ เขามีท่าทีผิดหวังเมื่อผมบอกถึงความประทับใจโชว์นี้ คือไม่แย่แต่ไม่ได้ประทับใจเท่าไหร่โดยเฉพาะอาหาร ชานนท์บอกผมว่าเขาจะไม่แนะนำโชว์นี้ให้ใครอีก จากนั้นชานนท์มาส่งผมที่ถนน Pub street และเราก็ลาจากกันตรงนี้ ผมให้ทิปขานนท์ไปอีก 10 เหรียญ และขอบคุณเขา

ผมเดินเล่นอยู่ที่ถนน Pub street ซึ่งถ้ามองผ่านๆจะนึกว่าเดินอยุ่ที่ถนนข้าวสารผสมกับสวนลุมไนท์บาซ่ายังไงยังงั้นเลย นักท่องเที่ยวมากมายพากันมารวมอยู่ที่นี่ ถ้าโชว์ที่เราไปดูเมื่อสักครู่คือสถานที่รวมทัวร์จีนและเกาหลี ถนน Pub street ก็คือสถานที่รวมนักท่องเที่ยวชาวยุโรปนี่เอง

ผมเดินเล่นอยู่สักพักจึงเรียกรถตุ๊กๆกลับโรงแรม เพราะวันพรุ่งนี้เราต้องเดินทางกลับตั้งแต่ 9.30

Angkor #5: ตาพรหมและบายน



เราแวะพักรับประทานอาหารมื้อเที่ยงที่ร้านยอดนิยมซึ่งชานนท์พาเรามาปล่อยไว้ ผมสังเกตได้จากการที่ภายในร้านมีแต่นักท่องเที่ยวต่างชาติทั้งนั้น ราคาอาหารอยู่ในเกณฑ์ราคาปกติสำหรับนักท่องเที่ยวที่มาจากอเมริกา แต่อาจจะเรียกได้ว่าแพงหน่อยถ้าคิดเป็นราคาไทย ซึ่งจะตกอยุ่ที่ราวๆ 250 บาทต่อจาน รสชาติอาหารที่นี่เรียกได้ว่ารสไม่จัด ซึ่งผิดกับที่ผมคิดไว้ตอนแรกคือ ผมคิดว่าคนที่นี่เขากินเผ็ดกัน จนได้รับการยืนยันจากชานนท์ว่า คนที่นี่ไม่กินอาหารรสจัดกันเท่าไหร่นัก อาหารที่ร้านรสชาติไม่คุ้นลิ้นสำหรับผมแต่ก็จัดว่าอยู่ในเกณฑ์ดี แต่สิ่งที่ผมประทับใจกลับไม่ใช่อาหาร หากแต่เป็นการบริการของนักงานในร้าน พนักงานในร้านตั้งแต่กัปตันยันเด็กเสิร์ฟ ทุกคนต้อนรับลูกค้าด้วยสีหน้าที่ยิ้มแย้ม ไม่มีชักสีหน้าหรือมึนตึง ทำให้ผมหวนกลับไปคิดถึงพนักงานที่โรงแรมที่ไปพัก พนักงานที่นั่นก็ยิ้มแย้มและเต็มใจให้บริการกันทุกคน หรือแม้แต่หนุ่มเขมรที่ขายรูปสลักไม้และเด็กตัวน้อยที่มาตื๊อขายของให้ผมเอง ทุกคนแม้จะอยากได้เงินให้ผมอุดหนุนเขา แต่ก็ไม่มีท่าทีคุกคาม ตื๊อไม่ลดละแต่ไม่คุกคาม นี่เป็นสิ่งที่ผมประทับใจมากอย่างหนึ่งในทริปครั้งนี้

หลังจากอาหารมื้อเที่ยง เราจึงเริ่มทริปช่วงบ่ายที่ปราสาทตาพรหม ถึงแม้ปราสาทตาพรหม จะเป็นที่จดจำของผู้คนจำนวนมากที่เคยดูหนังเรื่อง Tomb Raider มาก่อน แต่สำหรับตัวผมแล้ว ตั้งแต่ย่างเข้าสู่นครวัดเอง ผมกลับรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด ความคุ้นเคยนี้ส่งมาจาก Tomb Raider เช่นกัน แต่ไม่ใช่เวอชั่นหนัง หากเป็นเวอชั่นเกมซึ่งเรียกได้ว่าเป็นต้นฉบับของหนัง ภาพโบราณสถานที่สร้างจากหิน บางส่วนปกคลุมด้วยต้นไม้และมอส ทำให้ผมอยากจะปีนป่ายไปตามกำแพงและกระโจนไปตามหน้าปราสาทเสียจริง หากแต่ยั้งใจไว้ได้ว่าเราไม่ได้ทำประกันอุบัติเหตุก่อนมาและสังขารไม่เที่ยง จึงเกรงว่าจะไม่คุ้มกับการเล่นท่าแอกชั่นผาดโผน

ผมจึงเดินชมปราสาทหินแห่งนี้ด้วยอาการสงบเสงี่ยม โดยปราสาทตาพรหมนี้น่าจะเป็นที่นิยมหรือเป็นจุดพีคจุดหนึ่งของทัวร์ปราสาทหินที่เสียมเรียบเลยก้ว่าได้ สังเกตได้จากขบวนนักท่องเที่ยวกลุ่มใหญ่ทั้งทัวรืจีน ทัวร์เกาหลี และทัวร์ไทยที่แวะเวียนกันมาไม่ขาด แน่นอนว่ามากคนยิ่งมากความ ผมและไกด์จึงพากันเลือกเส้นทางเดินที่เลี่ยงกลุ่มทัวร์ไปก่อน ชานนท์เล่าประวัติของปราสาทหินนี้ให้ผมฟังเป็นชุด ซึ่งข้อมูลในแต่ละส่วนนั้นเยอะมาก ผมเล่าสลับกับมองรากไม้ของต้นสบง ที่แผ่ขยายไปทั่วอาณาเขตปราสาท
"ถ้าเอาต้นไม้นี้ออกไป ปราสาทหลังนี้พังลงมาแน่นอน" ชานนท์บอกผม
"แปลกดีนะ แล้วทำไมต้นไม้มันขึ้นแต่ที่ปราสาทนี้หลังเดียวล่ะ" ผมถาม
"ที่จริงแล้วตุ้นไม้มันขึ้นที่ปราสาททุกหลังครับ แต่มีที่ที่เดียวที่เราไม่ถอนต้นไม้ออกไปเพื่อการบูรณะ" ชานนท์ตอบ
"เอ แล้วทำไมถึงไม่ถอนไปละ ทั้งที่ปราสาทหลังอื่นก็ถอนออกไปหมดแล้วนี่" ผมถาม
"ก็ถ้าถอนออกไป แล้วเวลานักท่องเที่ยวมาดูก็จะไม่เห็นปราสาทที่เหมือนในหนังน่ะสิ" ชานนท์ตอบ

เออ จริงของชานนท์ ผมคิดในใจ ถ้านักท่องเที่ยวที่อยากมาดูปราสาทตาพรหมหรือนครวัดมาเพราะประทับใจจากหนังเรื่อง Tomb Raider แล้วไม่เห็นรากไม้ที่ชอนไชไปทั่วปราสาทแบบในหนัง ผมเชื่อว่าพวกเขาคงผิดหวังและอาจจะไม่มาดูอีกก็ได้



เราเดินกันไปต่อจนถึงลานกว้าง ซึ่งผมรู้สึกว่าปราสาทตาพรหมนี่ดูร่มรื่นและสงบกว่านครวัดเสียอีก อาจจะด้วยช่วงเวลาบ่าย ประกอบกับปราสาทหลังนี้มีต้นไม้ขึ้นเต็มไปหมดทำให้มีร่มเงาและร่มรื่น ผมจึงนั่งพักอยุ่ในบริเวณนี้พักใหญ่ บริเวณไม่ไกลนักมีเครนตัวหนึ่งตั้งอยู่ ผมคิดว่าคงเอาไว้ใช้ในการบูรณะ
"เขาเริ่มจากการจดตำแหน่งของหินแต่ละก้อนว่ามันเคยอยู่ที่ไหนมาก่อน จากนั้นจึงทำการเคลื่อนหินนั้นออกไปซ่อมแซม จากนั้นจึงนำกลับเข้ามาใหม่ พวกรูปสลักส่วนมากทำจากหินทราย ในส่วนที่สึกหรอหรือถูกทำลาย เราใช้ซีเมนท์ในการซ่อมแซมครับ" ชานนท์อธิบาย
"แต่การบูรณะเองก็ยังมีข้อจำกัดอยุ่คือ การขนหินออกไปนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย เครนที่เรามีสามารถเข้าถึงได้แค่บางพื้นที่เท่านั้น" ชานนท์เล่า
"ทำไมล่ะ ก็น่าจะถอดย้ายเครนได้นี่นา" ผมแย้ง
ชานนท์ชี้ให้ผมดูไปรอบๆ แล้วผมจึงถึงบางอ้อ ก็มันติดต้นไม้นี่เอง
"นอกจากนี้การบูรณะเองยังต้องการพื้นที่โล่งเพื่อไว้วางกองหินอีกด้วย ถ้าคุณดูมุมนี้คุณจะเห็นว่าพื้นที่ทางด้านซ้ายได้รับการบูรณะเรียบร้อยแล้ว แต่ในพื้นที่ด้านขวายังไม่ได้รับการบูรณะ เพราะการซ่อมแซมในส่วนนั้นจะเป็นไปด้วยความยากลำบาก ทั้งเครื่องมือและสถานที่ที่ไม่กว้างพอจะวางหินทั้งหมด"

ผมมองไปทางที่ชานนท์บอก กองหินมหึมาตั้งตระหง่านเรียงกันอย่างระเกะระกะอยู่ น้ำหนักของหินนี้แต่ละก้อนคงหนักอยู่พอควร หากเคลื่อนย้ายด้วยแรงคนคงใช้เวลานานแน่ๆ

หลังจากนั่งให้หายเหนื่อยกันแล้ว เราจึงออกเดินทางสู่นครธมหรือชื่อภาษาอังกฤษว่า Angkor Thom โดย Angkor แปลว่า นคร ส่วน Thom แปลว่า ใหญ่ นครธมจึงแปลตรงตัวตามความหมายของชื่อคือนครที่มีขนาดใหญ่นั่นเอง ชานนท์ขับลอดผ่านประตูซุ้มที่ขนาบด้วยขบวนยักษ์ทั้ง 2 ฝั่งที่อยู่ในท่าชักกะเย่อกับนาคอยู่ ตรงซุ้มประตูเป็นรูปหน้ายิ้มคอยต้อนรับ



เรามุ่งตรงทางไปเรื่อยๆ ชานนท์เล่าว่านครธมนี้เป็นเมืองที่มีขนาดใหญ่ที่สุด เราแล่นมาถึง Terrace of the Elephants ผมดูแล้วโบราณสถานนี้คล้ายๆกับวัดช้างล้อมที่สุโขทัย คือประดับฐานรอบด้วยรูปปั้นช้างจำนวนมาก ตัวโบราณสถานนี้อยู่ตรงทาง 3 แพร่งพอดี คือทางสายหลักวิ่งมาตรงๆจะเจอกับตัวโบราณสถานแล้วมีถนนแยกซ้ายขวา โดยทั้ง 2 ฝั่งเป็นพื้นที่โล่งขนาดใหญ่ ชานนท์เล่าว่าที่แห่งนี้เป็นสถานที่เมื่อนักรบกลับจากสงคราม ทั้งกองทัพจะเดินผ่านตรงนี้และเจ้านครก็จะออกมายืนต้อนรับและกล่าวขอบคุณเหล่านักรบ และทำการเลี้ยงฉลองกันในค่ำคืนนั้น ผมนึกภาพตามที่ชานนท์ว่า ภาพเจ้าเมืองยืนจังก้า กางแขนทั้ง 2 ข้างต้อนรับเหล่านักรบผุ้กล้าหาญกลับจากศึก ทั้งขบวนช้างม้าแล้วขนลุกขึ้นมาให้กับความยิ่งใหญ่นั้น

เราเดินทางต่อผ่านปราสาทบางส่วนซึ่งปิดซ่อมไว้ด้วยป้ายภาษาจีนเต็มไปหมด ชานนท์บอกว่าคนที่ออกเงินค่าบูรณะให้คือทางการจีนนั่นเอง และที่จริงแล้วปราสาทหลังนั้นซ่อมเสร็จแล้ว สังเกตได้จากเครื่องมือต่างๆไม่มี มีเพียงแค่ม้านั่งเหล็กล้อมรอบไปด้วยผ้าที่ติดป้ายภาษาจีนไว้เท่านั้น
"ตอนนี้เขารอทางจีนมาเปิดอย่างเป็นทางการน่ะ" ชานนท์บอกผม
"นี่เขามาซ่อมให้ฟรีๆเลยหรอ แล้วทางการจีนได้ผลตอบแทนอะไรหรือเปล่าครับ" ผมถาม
"ได้สิ ได้เยอะด้วย นอกจากเขาการบูรณะร่วมแล้ว จีนยังได้สัมปทานเหมืองอีกด้วย" ชานนท์ตอบ
นั่นสินะ ในโลกนี้จะมีอะไรได้มาฟรีๆมีที่ไหน แต่อย่างน้อยได้ผลประโยชน์ร่วมกันก็น่าจะดีสำหรับทางเขมรเอง


และในที่สุดเราก็มาถึงปราสาทบายน ช่วงเวลานั้นเริ่มเย็นแล้ว เราเดินผ่านโถงเต้นรำ ที่มีหลายโถงจนเข้าไปถึงปราสาทชั้นใน ซึ่งข้างในตอนนี้นั้นมืดมาก ผมเห็นเด็กชาวบ้านวิ่งเล่นกันอยู่ข้างใน แต่ละคนถือไฟฉายอยู่ในมือ บางทีสถานที่แห่งนี้ก็คงเป็นเหมือนสนามเด็กเล่นของเด็กพวกนี้ละมั้ง ชานนท์ไม่ได้พกไฟฉายมา เราจึงค่อยๆเดินตามแสงที่ส่องลงมาตามรอยแยกของซากโบราณสถานแห่งนี้ ภายในตัวปราสาทนั้นมีซอกหลืบมากมาย บางส่วนมีเชือกกั้นไว้ ผมจึงเดินไปตามทางที่เปิดให้เดิน และพอเลี้ยวเข้ามุมปราสาทผมจึงเห็นเด็กอีกกลุ่มซึ่งก็ถือไฟฉายในมือไว้ เหมือนกัน โดย 1 ในเด็กกลุ่มนั้นกำลังเล่าประวัติความเป็นมาของปราสาทหลังนี้ให้นักท่อง เที่ยวต่างชาติที่ยืนฟังอย่างตั้งใจอยู่ ผมเข้าใจว่าที่เด็กพวกนั้นมาวิ่งเล่นในปราสาทแห่งนี้ก็เพื่อทำหน้าที่เป็น ไกด์นำทางนั่นเอง อาจจะได้บ้างไม่ได้บ้างก็แล้วแต่จังหวะว่านักท่องเที่ยวที่มานั้นจ้างไกด์มา ด้วยหรือไม่ ซึ่งเท่าที่ผมสังเกตดูก็มีนักท่องเที่ยวจำนวนมากที่มาเที่ยวกันเอง ดูกันเองโดยไม่ต้องมีไกด์

เท่าที่ผ่านมาทั้งวันนี้ ผมและแฟนลงความเห็นว่าเราชอบปราสาทบายนที่สุด อาจจะด้วยอากาศที่เย็นสบายและตัวปราสาทที่ยังมีหลังคาอยุ่ทำให้เราไม่เหนื่อยมากนัก และเมื่อถามชานนท์ถึงปราสาทที่เขาชอบที่สุด เขาก็บอกว่าชอบปราสาทบายนนี้มากที่สุดเหมือนกัน
"อาจจะเป็นรอยยิ้มที่ทำให้ผมชอบละมั้ง" ชานนท์ตอบ

ผมมองไปตามหน้ารูปปั้นต่างๆ ที่อยู่บนยอดปรางค์ โดยปรางค์แต่ละอันจะมีหน้ายิ้มนี้อยู่ 4 ด้าน และมีทั้งหมด 54 ปรางค์ นั่นหมายถึงในปราสาทแห่งนี้จะมีหน้ายิ้มบายนนี้อยู่ 216 หน้า ด้วยความที่หน้านั้นยิ้มแบบบายน ซึ่งเป็นยิ้มที่อบอุ่นทำให้รู้สึกปลอดภัย ผมเคยอ่านเจอในหนังสือประวัติศาสตร์เล่มไหนสักเล่มกล่าวไว้ว่า หน้าบายนนี้จำลองมาจากเจ้าครองนครนี่เอง ซึ่งทำให้รู้สึกเหมือนกับว่าปราสาทแห่งนี้มีเจ้าครองนครคอยดูแลปกป้องอันตรายอยู่ และในทางกลับกันก็สามารถแปลได้ว่า "ข้ากำลังจับตามองเจ้าอยู่"

ผมเดินชื่นชมความงามของปราสาทบายนแห่งนี้ไปรอบๆ พลางทึ่งกับความสามารถของคนออกแบบ ที่ไม่ว่าจะเดินไปมุมไหน เหลี่ยมไหน หน้ายิ้มบายนที่ว่าก็จะอยุ่ในรัศมีการมองเห็นเสมอ หน้ายิ้มที่หลับตาพาลให้ผมจินตนาการว่าถ้าเป็นตอนโกรธหน้ายิ้มที่ว่าก็อาจจะลืมตาขึ้นมาก็ได้ เราเดินเยี่ยมชม นั่งพักที่ปราสาทบายนแห่งนี้จนเย็นย่ำ และเห็นเจ้าหน้าที่บางส่วนกำลังปัดกวาดห้องที่มีเชือกกั้นไว้ไม่ให้เข้าอยู่ ผมจึงถามชานนท์ว่าปกติเขาทำความสะอาดกันอย่างนี้ทุกวันหรือ


ชานนท์จึงเล่าเรื่องที่น่าตกใจให้ฟังว่า เมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมานี้เองมีนักท่องเที่ยวหญิงชาวสวิสคนหนึ่งไปหลบอยู่ในตัวปราสาทบายนตอนกลางคืน ซึ่งปราสาทบายนนี่เป็นปราสาทที่มีขนาดใหญ่มาก สาวสวิสคนนั้นก็แอบอยู่ในซอกหลืบของปราสาท จนกระทั่งเจ้าหน้าที่กลับบ้านไปหมดแล้ว ผมลองนึกภาพตามแล้วจินตนาการถึงบรรยากาศในตอนนั้นว่าเป็นช่วงกลางคืนที่มืดสนิทไม่มีแสงไฟ บนท้องฟ้าเห็นแต่แสงดาว และเงาที่ไหววูบไปตามปราสาท หน้ายิ้มบายนภายใต้แสงจันทร์จะมีลักษณะอย่างไรผมก็ไม่อาจรู้ ผมไม่เข้าใจว่าสาวสวิสคนนั้นจะแอบเข้ามาทำอะไรในปราสาทที่มืดมิดและดูวังเวงคนเดียวแบบนี้
"แล้วคุณรู้ได้ยังไงว่านักท่องเที่ยวคนนั้นหลบอยู่ที่นี่" ผมถาม
"ตอนเช้าพอเจ้าหน้าที่เริ่มมา เราพบนักท่องเที่ยวคนนั้นกับซากของพระพุทธรูปที่เพิ่งจะถูกทำลาย" ชานนท์ตอบ
"หมายความว่านักท่องเที่ยวคนนั้นแอบอยู่ทั้งคืนในปราสาทที่มืดๆ เพื่อที่จะทำลายรูปปั้นพระอย่างงั้นหรือ" ผมถามย้ำ
"ใช่แล้วล่ะ" ชานนท์ตอบ
"ฟังดูแล้ว ดูท่าจะสติไม่ดีนะแบบนั้น" ผมออกความเห็น
"ผมก็คิดว่างั้น แต่อย่างไรก็แล้วแต่ เราก็ได้ไล่นักท่องเที่ยวคนนั้นออกนอกประเทศในวันนั้นเอง การที่มีคนมาทำลายโบราณสถานนี้ถือเป็นเรื่องใหญ่และเร่งด่วนมาก" ชานนท์เสริม
"หรอครับ แล้วตอนนี้นักท่องเที่ยวคนนี้โดนเนรเทศไปไหนแล้วล่ะ" ผมถามอย่างไม่คิดอะไร
"ตอนนี้น่าจะอยู่ที่ประเทศไทยนะ" ชานนท์ตอบกลับมา
อ้าว...