Monday, October 27, 2014

ผ้ากองโตในวันที่แดดดี


ช่วงวันหยุดเสาร์อาทิตย์ในตอนที่ผมยังอยู่ที่ซานฟรานซิสโกนั้น กิจกรรมปกติก็คงไม่มีอะไรมากไปกว่าพักผ่อน เดินเล่น อ่านหนังสือตามสวนสาธารณะหรือลานเอนกประสงค์กลางเมือง

ยกเว้นก็แต่ในบางครั้งเมื่อมีเหตุจำเป็น เช่นเสื้อผ้าหมดสต๊อกก็จะถึงเวลาที่ต้องทำการซักผ้าเสียที่ โดยมากมักจะ 2 อาทิตย์ต่อครั้ง ในวันนั้นผมจะตื่นตามปกติหลังจากทำธุระส่วนตัวเรียบร้อยแล้ว ราว 9 โมงเช้าผมก็จะหิ้วสิ่งที่ต้องการซักทั้งหมด เสื้อผ้า กางเกง ถุงเท้า ผ้าเช็ดตัว ในบางครั้งก็อาจจะมีผ้าปูเตียงร่วมด้วย

หลังจากนั้นผมจะหิ้วตะกร้าผ้าออกไปที่ร้านซักผ้าที่อยู่หัวมุมถนนเยื้องไปเสียหน่อย โดยมากแล้วช่วงเวลาเช้าแบบนี้มักจะไม่ค่อยมีคนนัก ผมก็จะจัดการยัดเสื้อผ้าทั้งหลาย เทผงซักฟอก น้ำยาปรับผ้านุ่มลงในช่องที่เตรียมไว้ จากนั้นจึงหยอดเหรียญให้เครื่องทำงาน แล้วก็นั่งรอ

เวลาในการซักผ้าแต่ละครั้งจะอยู่ที่ประมาณ 50 นาทีจนแล้วเสร็จปั่นออกมาพอหมาดๆ ผมก็จะใช้เวลานี้เดินไปซื้อของใช้เข้าบ้านที่ซุปเปอร์มาเก็ตใกล้บ้าน โดยจะกะเวลาให้พอซื้อของทุกอย่างเสร็จผ้าก็หยุดปั่นพอดี และผมก็จะมาเอาผ้าใส่ตู้อบอีกราวๆ 45 นาที ซึ่งช่วงเวลานี้ผมก็จะเอาของที่ซื้อมาไปเก็บและนั่งพักในห้องก่อนที่จะลงมาอีกทีเมื่อผ้าที่อบไว้เสร็จเรียบร้อยแล้ว

บางครั้งผมก็ไม่ได้ไปซื้อของใช้อะไรเพิ่มเติม ในวันแบบนั้นผมจะพกหนังสือสักเล่มลงไปด้วย เมื่อเตรียมทุกอย่างเข้าตู้เรียบร้อย ผมก็จะนั่งที่ม้านั่งริมหน้าต่างข้างประตูทางเข้าและอ่านหนังสือไปเรื่อยๆจนผ้าเสร็จ อากาศเย็นๆตอนเช้าๆผสมกับแดดอุ่นๆ กับหนังสือสักเล่มทำให้เวลาผ่านไปโดยไม่รู้ตัว และในบางครั้งสถานที่แห่งนี้ก็มีเป็นจุดเริ่มต้นบทสนทนากับคนแปลกหน้าที่มีกิจกรรมเหมือนกันได้เช่นกัน

เราทุกคนล้วนแต่ต้องการเสื้อผ้าสะอาดเพื่อสวมใส่ จะใหม่หรือเก่ายังไงหากเสื้อนั้นสะอาด คนใส่ก็ย่อมสบาย

To all trains


ที่สถานี BART (Bay Area Rapid Transit) บนถนน Mission ตัดกับ 16 Ave.
ซึ่งย่านนี้เป็นแหล่งรวมชาวเม็กซิกัน และผู้ชอบแสงแดดอันอบอุ่นด้วยว่ามีสวนสาธารณะยอดนิยมอย่าง Dolores Park อยุ่ไม่ไกลนัก

ผมกำลังจะกลับบ้านหลังจากแวะมาทำธุระแถวนี้ และก็เช่นเคยที่ ย่านนี้มักจะมีอะไรแปลกๆเตะตาผมทุกครั้ง (นอกจากเตะตาแล้วอาจโดนเตะอย่างอื่นด้วยก็ได้ถ้าไม่ระวังตัว) ผมจึงถือกล้องไว้ในมืออย่างระมัดระวัง จากนั้นก็รอ

รอจังหวะที่เหมาะสมที่มักจะมาแบบไม่ทันตั้งตัว

Angkor #3: See Angkor




ผมลงมาที่โถงของโรงแรมตอน 7 โมงเช้าเพื่อพบกับไกด์ที่ได้จัดแจงจองไว้กับทางเอเจนซี่ตั้งแต่อยู่ที่ไทยแล้ว  ซึ่งจะว่าไปแล้วในยุดสมัยนี้ที่ข้อมูลข่าวสารมากมาย เราสามารถที่จะหาหนังสือแนะนำการท่องเที่ยวนครวัดและทำการเดินเที่ยวชมตามคำแนะนำในหนังสือท่องเที่ยวนั้นได้อย่างสบาย ในตอนแรกผมก็วางแผนไว้เช่นนั้น แต่หลังจากคิดไปคิดมาหลายตลบ ผมคิดว่าการที่มีคนมาแนะนำหรือเล่าเรื่องราวให้ฟังน่าจะดีกว่าสำหรับการมาครั้งแรก ด้วยว่าเราจะได้ไม่ต้องมัวแต่ก้มหน้าหาข้อมูลตามหนังสือ แต่มีคนมาเล่าให้เราฟังขณะที่เราสามารถมองไปรอบๆได้ตามใจชอบและการได้เจ้าถิ่นมาแนะนำอาจทำให้เราได้อะไรที่ในหนังสือแนะนำการท่องเที่ยวไม่ได้บอกไว้ก็ได้ ผมจึงเลือกไกด์นำทางสำหรับการมาเยือนนครวัดครั้งแรกของผม และไกด์คนนั้นมีชื่อว่า ชานนท์

ชานนท์ในชุดเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีน้ำตาลอ่อนมีตราไกด์แปะอยู่ที่แขนเสื้อด้านซ้ายและกลัดป้ายชื่อไว้ที่หน้าอกด้านขวา สวมกางเกงขายาวสีเข้มกล่าวแนะนำตัวและทักทายผมด้วยภาษาอังกฤษที่ลื่นไหลและเป็นกันเอง ผมจองไกด์ผ่านทางเวบเอเจนซี่ซึ่งติดต่อผ่านทางอีเมลเป็นภาษาอังกฤษ แต่ผมเพิ่งมารู้ภายหลังขณะเยี่ยมชมว่านอกจากภาษาอังกฤษแล้ว ยังมีภาษาอื่นเป็นตัวเลือกให้อีก ทั้ง ไทย จีน ญี่ปุ่น เกาหลี อังกฤษ ฝรั่งเศส เยอรมัน ชานนท์บอกผมว่าไกด์แต่ละคนจะมีใบอนุญาตบอกไว้ว่าไกด์คนนี้สำหรับภาษาอะไร ใบอนุญาตของชานนท์เป็นไกด์สำหรับภาษาอังกฤษ แต่ชานนท์สามารถพูดภาษาไทยได้นิดหน่อยเพราะเคยเรียนมา นั่นหมายความว่าอย่างน้อยชานนท์พูดได้ 3 ภาษาคือ เขมร อังกฤษ ไทย ผมถามชานนท์ว่าแล้วทำไมไม่สอบเป็นไกด์ภาษาไทยไว้ด้วยล่ะ ชานนท์เล่าว่าช่วงที่เขาเรียนภาษาไทย เขาก็มักจะฝึกพูดภาษาไทยตามวิธีการฝึกภาษาที่ดีคือ การใช้บ่อยๆ ภาษาเป็นสิ่งที่ต้องใช้เราถึงจะพัฒนา และชานนท์ก็ได้มีโอกาสฝึกใช้ภาษาไทยอย่างเต็มรูปแบบตอนที่เขามาเที่ยวที่ประตูน้ำ ชานนท์เล่าว่าเขาพูดภาษาไทยถามราคาของกับ แม่ค้า แต่สำเนียงของเขาคงเป็นที่น่าขบขันของกลุ่มแม่ค้า เมื่อเขาถามอะไรไปจึงได้รับแต่เสียงหัวเราะเป็นคำตอบ ไม่มีใครตอบคำถามของชานนท์แม้ชานนท์จะพยายามเท่าไหร่ นับตั้งแต่นั้นชานนท์จึงเลิกพูดภาษาไทย

ผมขึ้นรถของชานนท์ (การจองไกด์ที่นี่จะรวมถึงสิ่งอำนวยความสะดวกต่างๆ เช่นรถที่ใช้ในการเดินทาง น้ำ เปล่า ผ้าเย็นยกเว้นค่าเข้าและค่าอาหารที่เราต้องจ่ายเอง) มาที่ศูนย์ท่องเที่ยวเพื่อซื้อตั๋วเข้าเยี่ยมชม ซึ่งแบ่งเป็นจำนวนวันในการเยี่ยมชม ผมจึงซื้อตั๋วเข้าเยี่ยมชมสำหรับวันเดียวมา 2 ใบในราคาใบละ 20$ โดยบนตั๋วของแต่ละคนนั้นจะมีรูปถ่ายของเราติดเอาไว้ด้วย และเราต้องเก็บตั๋วไว้นี้ไว้ให้ดี เนื่องจากเราต้องควักตั๋วใบนี้ออกมาให้ดูทุกครั้งที่เข้าชมโบราณสถานแต่ละแห่ง หากตั๋วเสียหายหรือชำรุดจนมองไม่เห็นรูปบนบัตร เราต้องซื้อตั๋วใบใหม่แทน

ราว 7.30 น. เราก็มาถึงนครวัด ชานนท์จอดรถไว้ที่ลานว่างใกล้ๆตามใจชอบ จากนั้นพาเราเดินข้ามถนนแบบคนท้องถิ่น คือเดินตัดสามแยกมาตรงกลางดุ่มๆเลย แม้จะมีรถวิ่งสวนไปมาชานนท์ก็หาได้สนใจไม่ ผมเองถือคติที่ว่าเข้าเมืองตาหลิ่วต้องหลิ่วตาตาม จึงข้ามถนนติดๆกับชานนท์ เรียกได้ว่าถ้าชานนท์ไม่โดนรถชนผมก็ไม่โดนเช่นกัน หลังจากข้ามถนนมาได้เราก็มาถึงขั้นบันไดแรกของนครวัดที่ซึ่งต้อนรับเหล่านักท่องเที่ยวด้วยสิงห์และนาคอยู่  2 ฟากทางเดิน นอกจากทั้ง 2 จะมีหน้าที่เฝ้ารักษานครวัดแล้วยังมีความหมายแฝงอย่างอื่นด้วย
“สิงห์เป็นตัวแทนถึงเพศหญิง ส่วนนาคเป็นตัวแทนถึงเพศชาย เมื่อทั้งสองอยู่ด้วยกันจึงเกิดการรักษาสมดุลของพลังขึ้น”
“แปลว่าสิงห์ทุกตัวในที่นี้เป็นตัวเมียหรอ”ผมถาม
“ไม่ใช่ตัวเมีย แต่แทนถึงพลังของเพศหญิง” ชานนท์ตอบ
แม้ผมจะไม่ค่อยเข้าใจความหมายนักแต่ก็เชื่อตามที่ชานนท์บอก เพราะรูปสลักสิงห์หินเองยังมีไข่อยู่เลย จากนั้นเราจึงก้าวขึ้นสู่ทางเดินแรก

ความรู้สึกแรกที่เห็นเลยคือ โว้ว (Woah) ซึ่งเป็นขั้นกว่าของ ว้าว (Wow) ภาพทางเดินยาวที่กว้างขนาดถนน 4 เลน ล้อมรอบไปด้วยน้ำ ทอดยาวเหยียดไปจนถึงซุ้มประตูแรกของนครวัด ผมก้มลงมองที่พื้นหินที่ประกอบไปด้วยหินรูปทรงต่างๆอัดแน่นกันไม่เป็นระเบียบอย่างเรียบร้อยอยู่บนพื้น ผมสังเกตเห็นว่ากองหินตรงกลางที่แบ่งพื้นทางด้านซ้ายและขวาออกจากกัน โดยพื้นทางด้านซ้ายดูเป็นซากปรักหักพักมากกว่าพื้นทางด้านขวาที่ดูเนียนเรียบ
“ฝั่งขวานี้ทางเยอรมันออกทุนมาบูรณะให้” ชานนท์บอกผม
“แล้วฝั่งซ้ายล่ะ” ผมถามและชี้ไปทางกองหินที่เป็นหลุมอยุ่ข้างๆ
“ฝั่งนั้นเราเก็บไว้ให้ดูว่า พื้นดั้งเดิมมันมีสภาพเป็นอย่างไร” ชานนท์ตอบ
ผมไม่เข้าใจนักว่าทำไมเขาถึงไม่ซ่อมให้เสร็จไปทั้ง 2 ด้านพร้อมกัน แต่ผมคิดว่าชานนท์ไม่ได้แถ บางทีเขาอาจจะซ่อมให้เสร็จทีละด้านก็ได้ หรือบางทีการปล่อยไว้แบบนี้อาจทำให้เราระมัดระวังในการใช้งานมากขึ้นก็ได้

ชานนท์ชี้ตัวเลขที่สลักลงบนหินให้ผมดูว่า
“ตัวเลขนี้สลักไว้เพื่อบอกถึงตำแหน่งที่พบ เมื่อทำการยกไปซ่อมแซมเราจะนำมันกลับมาวางไว้ที่เดิมที่เราเจอในตอนแรก”
“และที่ๆเรากำลังเดินอยู่นี้” ชานนท์ชี้ไปที่พื้นหิน
“เปรียบเหมือนกับสะพานที่จะนำเราไปสู่อีกจักรวาลหนึ่ง โดยแม่น้ำที่ล้อมรอบเป็นตัวแทนเหมือนจักรวาลที่ล้อมรอบเราอยู่ เราจะเดินผ่านจักรวาลแต่ละชั้นไปเรื่อยๆ จนถึงชั้นในสุดที่เปรียบเหมือนยอดเขาที่สูงสุด”
ผมเข้าใจว่าชานนท์หมายถึงเขาไกรลาส

"นครวัดสร้างขึ้นตามอิทธิพลของศาสนาฮินดู คือการนับถือพระเจ้า ดังนั้นการสร้างนครวัดจึงมีแนวคิดเหมือนการสร้างที่อยู่ของพระเจ้า และใช้สำหรับประกอบพิธีทางศาสนาสำหรับกษัตริย์ 

ผมเดินไปตามทางเดินจนถึงประตูใหญ่แห่งหนึ่ง ที่ซึ่งตรงธรณีประตูและทางเดินในส่วนอื่นๆเขาจะทำบันไดไม้คร่อมไว้ แต่ประตูในส่วนนี้ไม่มีทางเดินไม้ค่อม ผมเองไม่แน่ใจนักว่าในปราสาทหินอย่างนี้ เขาจะถือเรื่องการเหยียบธรณีประตูหรือไม่ จึงพยายามก้าวข้ามซึ่งก็เป็นไปอย่างทุลักทุเลพอควร เนื่องด้วยส่วนที่เป็นธรณีประตูนั้นทำจากแผ่นหินที่มีขนาดกว้างประมาณ 50 ซม. ชานนท์เห็นผมข้ามแบบนั้นจึงทำท่าประหลาดใจ ผมจึงถามชานนท์ว่า
"ที่นี่ปกติแล้วเขาข้ามธรณีประตูกันหรือเปล่าครับ"
ชานนท์ตอบผมว่า "ผมไม่รู้ว่าที่ไทยเขานับถืออะไรยังไงนะ แต่ที่นี่ธรณีประตูเปรียบเหมือนสะพานเชื่อมโลก การก้าวขึ้นสู่สะพานก็คือการเดินไปสู่อีกโลกหนึ่ง หากเราไม่ข้ามสะพานการที่เราข้ามไปก็ไม่มีความหมายอะไร"
นอกจากนั้นชานนท์ยังชี้ให้ผมเห็นถึงว่าที่บริเวณส่วนที่จะเป็นธรณีประตูนั้นมีขนาดกว้างกว่าปกติ ก็เพื่อให้คนที่มาเหยียบข้ามกันนั่นเอง ผมฟังชานนท์พูดดังนั้นจึงไม่พลาดที่จะเหยียบไปทั่วขั้นบันไดของปราสาทหินนี้

ชานนท์เล่าให้ผมฟังถึงประวัติความเป็นมาของนครวัด ผมฟังชานนท์เล่าไปพลาง เอามือลูบไปตามความสากของแผ่นหินไปพลาง บางส่วนเป็นรูปสลักและรูปปั้นที่ทำจากหินทราย และเป็นที่น่าเศร้าที่รูปปั้นต่างๆก็ประสบชะตากรรมเดียวกับรูปปั้นพระที่ไทย นั่นคือการโดนตัดเศียรไปขาย
"รูปปั้นทั้งหลายถูกทำลายโดนบรรดาคนโลภ" ชานนท์เล่าให้ผมฟัง
"เขาเอาไปขายในตลาดมืด แม้สมัยก่อนโบราณสถานทั้งหลายจะถูกดูแลโดยรัฐบาลเอง แต่บรรดาโบราณวัตถุเหล่านี้ก็ยังสูบหายอยู่เรื่อย และน่าแปลกที่คนในรัฐบาลที่ดูแลเรื่องนี้กลับรวยขึ้นๆ มีรถแพงๆขับและเป็นเจ้าของโรงแรมหลายแห่งในเสียมเรียบนี้" ชานนท์บอกผม
"โอ มันแย่จริงๆนะแบบนี้" ผมตอบพลางนึกไปถึงเหตุการณ์ทำนองเดียวกันที่เกิดขึ้นที่ไทย
"ไม่แน่นะ โรงแรมที่คุณพักอยู่พวกเขาเหล่านั้นอาจเป็นเจ้าของก็ได้" ชานนท์ทิ้งท้าย

บางทีผมหลังจากจบทริปวันนี้ควรจะกลับไปเช็กข้อมูลเกี่ยวกับโรงแรมที่ผมพักสักหน่อยนึง

"แต่ก็ไม่ใช่ทุกครั้งที่โบราณสถานจะถูกทำลายด้วยความโลภ บางครั้งความไม่รู้ก็เป็นอีกสาเหตุหนึ่ง" ชานนท์เกริ่น
"ความไม่รู้" ผมย้ำ
"ใช่ครับ สมัยก่อนที่จะมีการบูรณะและดูแลอย่างเป็นทางการ โบราณสถานหลายแห่งถูกชาวบ้านรื้อถอนไป" ชานนท์เล่าต่อ
ผมนึกภาพในใจว่าเห็นกลุ่มชาวบ้านพากันยื้อแย่งซากโบราณสถานแต่ก็นึกไม่ออกว่าจะเอาไปทำอะไรได้ ก็มันมีแต่กองหินนี่
"แล้วเขาเอาไปทำอะไรกันหรอครับ" ผมถามความสงสัยนี้กับชานนท์
ชานนท์ชี้ไปที่หินก้อนนึงแล้วบอกกับผมว่า
"เขาเอาไปทำครัวกัน"
ผมนิ่งไปแวบนึงพลางคิดว่าชานนท์กำลังอำผมอยุ่หรือเปล่า แต่เมื่อชานนท์เล่าให้ฟังว่ามันเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นในสมัยก่อน ผมจึงพอจะปะติดปะต่อภาพได้ว่า ชาวบ้านขนหินเอาไปทำก้อนเส้า (หินที่ใช้รองเตาแบบเวลาเราหุงข้าวสนามแบบลูกเสือน่ะ) นั่นเอง

จริงแท้และแน่นอน นี่คือความจริงของชีวิต ผมไม่โทษกล่าวกลุ่มชาวบ้านในสมัยนั้นแม้แต่นิด การมีอยู่ของโบราณสถานในสมัยนี้นับเป็นคุณค่าความจิตใจและความงามของศิลปะ แต่เมื่อชาวบ้านที่ยังท้องหิวคงไม่สามารถเข้าใจถึงประโยชน์ของความงามในกองหินเหล่านี้ได้ จึงหยิบไปด้วยไม่รู้ 

และเมื่อไม่รู้ย่อมไม่ผิด อย่างไรชาวบ้านก็ได้ใช้ประโยชน์จากตันนครวัดนี้แล้วเช่นกัน ไม่ได้ประโยชน์ด้านศิลปะก็ด้วยประโยชน์ใช้สอยแทน

ชานนท์เล่าว่าในสมัยก่อนชาวบ้านนับถือธาตุ (Elementism) ดิน น้ำ ลม ไฟ ต่อจากนั้นจึงถึงยุคของศาสนาฮินดู (Hindunism) ซึ่งนครวัดเองก็สร้างเพื่อเป็นศาสนสถานของศาสนาฮินดูนี่เอง แต่นครวัดก็ไม่ได้จำกัดว่าจะต้องเป็นสำหรับศาสนาฮินดูโดยเฉพาะ ภายหลังเมื่อมีการเข้ามาของศาสนาพุทธ ตัวนครวัดเองก็ได้ปรับเปลี่ยนการใช้งานเพื่อรองรับศาสนาพุทธเช่นกัน

"It was Elementism, Hindunism and then Buddhism" ชานนท์สรุป  
 
“So what’s now?” ด้วยความสงสัยผมจึงถามชานนท์ว่าแล้วตอนนี้ที่นี่เขานับถือศาสนาอะไรกันเป็นหลัก
ชานนท์ยิ้มกริ่มเหมือนรอให้ผมถามคำถามนี้อยู่แล้วก่อนจะตอบว่า
“Now it’s Tourism”

Sunday, October 26, 2014

Newyork


นิวยอร์กยามใกล้ค่ำ กลับสว่างไสวมากกว่าตอนกลางวัน
แสงไฟจากร้านค้าและป้ายนีออนต่างๆ ถูกจุดขึ้นมาเพื่อต้อนรับยามราตรีที่กำลังย่างกราย

นิวยอร์กเป็นเมืองที่อยู่ทางฝั่งตะวันออก ทำให้อุณหภูมิและสภาพอากาศไม่เหมือนกับทางฝั่งตะวันตกที่อากาศอบอุ่น ไม่หนาวหรือร้อนจัดจนเกินไป
ภาพเมืองนิวยอร์กในความทรงจำของผมจึงเป็นเมืองที่มีความเข้มของบรรยากาศจัดมาก สี แสง และผู้คน

ผมถ่ายภาพนี้ขณะที่อยู่บนชั้นสองของรถทัวร์เที่ยวชมเมือง
รถทัวร์ที่ว่านี้มีชั้นบนแบบเปิด ทำให้คุณสามารถมองเห็นวิวของเมืองได้รอบทิศ
ช่วงเวลาที่ผมถ่ายรูปนี้น่าจะประมาณเกือบทุ่มนึง ซึ่งเป็นเวลาที่ผู้คนทั้งหลายทยอยกันเลิกงานและกลับบ้าน

Thursday, October 23, 2014

ขาขึ้น ขาลง




ผมนั่งยองๆหลบอยู่ที่มุมบันไดของสถานีรถไฟ Powell ที่ซานฟรานซิสโก
เพียงเพื่อที่จะรอให้คนหมดจะได้เก็บภาพบันไดโล่งๆ แต่ขณะที่รออยู่นั้นเอง
กลุ่มนักเรียนที่น่าจะออกมาทัศนศึกษากันยกชั้นก็ผ่านมาพอดี

ผมจึงส่องกล้องไปมาเล่น เพื่อรอให้นักเรียนกลุ่มนี้ผ่านไปก่อน
แต่หนึ่งในนั้นดันตะโกนเรียกผมว่า "เฮ้ นายที่มีกล้องนั่นน่ะ ถ่ายฉันหน่อยซี่"
ผมจึงยิ้มขำๆแล้วกดรูปนี้ออกมาโดยบังเอิญ

บังเอิญว่าวัยรุ่นกลุ่มนี้กำลังขึ้นบันไดเลื่อน
บังเอิญว่าคุณลุงคนนี้กำลังลงบันไดมาด้วย
เรารีบขึ้น เพื่อไปถึงจุดหมายได้โดยเร็ว
แต่ค่อยๆลง เพราะขาลงมักจะอันตรายกว่าขาขึ้น

Wednesday, October 22, 2014

Angkor #2: เสียมเรียบ


จริงๆแล้วเรื่องมันควรจะจบลงตรงที่ "แล้วเราก็ออกเดินทางสู่เสียมเรียบอย่างมีความสุข" ในตอนที่แล้ว แต่เรื่องจริงมันไม่ได้ง่ายแบบนั้น หลังจากการแก้ปัญหาที่นั่งด้วยการเอาเก้าอี้หวายมาเสริม แต่สุดท้ายแล้วสาวต่างชาติคนนั้นก็ปฏิเสธไปด้วยว่ามันไม่ปลอดภัยเอาเสียเลย กับไอ้การเอาเก้าอี้มาตั้งไว้ตรงทางเดิน ซึ่งผมก็เห็นพ้องกับเธอนะ ทางออกที่ดีที่สุดในตอนนั้นคือเธอก็นั่งลงกับพื้นรถ เพื่อที่พวกเราจะได้ออกเดินทางกันเสียที

เราออกเดินทางจากสถานีขนส่งปอยเปตราวๆ 5 โมงกว่า โดยคนขับได้แจ้งว่าจะหยุดพักรถเพื่อเข้าห้องน้ำหรือกินข้าวราวๆ 30 นาทีเมื่อรถขับไปได้ครึ่งทาง ถนนหนทางรอบๆของเขมรก็เหมือนกับถนนเชื่อมจังหวัดทั่วไป คือเป็นถนนเล็กๆ 2 เลนพอสวนกันได้ รอบข้างทางมีบ้านคนประปรายเป็นระยะ เมื่อรถขับไปได้สักชั่วโมงนึงฟ้าก็เริ่มมืด ถนนเส้นระหว่างปอยเปต - เสียมเรียบนั้น แทบจะไม่มีไฟถนนข้างทางเลย เรานั่งกันในความมืดมิด อาศัยแสงไฟจากหน้ารถที่ส่องนำทางในระยะ 5 เมตรเท่านั้น และนานๆทีจึงจะมีรถวิ่งสวนมาสักคัน

และท่ามกลางความมืดมิดนั้นเอง คนขับรถก็หักรถเลี้ยวเข้าข้างทางที่มืดสนิท ผมมองไปทางหน้าต่างข้างรถแต่ก็พบแต่ความมืดที่รายล้อมอยู่ รถบัสนำเราเข้าไปในทางอันมืดสนิทเป็นระยะทางกว่า 500 เมตร และที่นั่น ผมมองเห็นแสงไฟอยู่ข้างหน้า ป้ายหน้าร้านเป็นภาษาเขมรกำกับด้วยภาษาอังกฤษอยู่ข้างใต้ เพียงพอที่จะให้รู้ว่าสถานที่แห่งนี้คือร้านอาหารแห่งหนึ่ง


คนขับรถแล่นรถเข้าไปจอดแล้วประกาศว่าเราจะหยุดพักประมาณ 40-50 นาที ซึ่งเรียกเสียงครวญจากผู้โดยสารได้ทั้งคันรถ
"ไหนบอกว่าจะจอดแค่ 30 นาทีไง" สาวต่างชาติที่นั่งเบาะหน้าประท้วง
"50 นาทีแล้วเราค่อยออกเดินทาง" คนขับรถตอบ
"ไม่ มีใครอยากลงไปกินข้าวตอนนี้หรอกน่า เราไปกันต่อเถอะได้โปรด" สาวต่างชาติยังคงประท้วงซึ่งผมแน่ใจว่าเป็นสิ่งที่หลายๆคนบนรถคิดอยู่ในขณะนั้น
คนขับรถดูจะไม่สนใจอะไร หรือไม่เข้าใจว่าสาวต่างชาติคนนั้นจะพูดว่าอะไร แต่เขาก็ดับเครื่องรถแล้วลงไปเลย ทิ้งให้ผู้โดยสารทั้งคันรถอยู่ในความมืด
ผมคิดว่านี่เป็นรูปแบบหนึ่งที่เราเองก็สามารถพบเห็นได้เวลานั่งรถทัวร์ที่ไทย คือทางคนขับรถเองอาจจะตกลงอะไรบางอย่างกับร้านค้าแล้วก็จะพาผู้โดยสารมาลงที่ร้านค้านั้น แล้วคนขับรถก็ได้ค่าตอบแทนกันไป ซึ่งผมจะไม่ว่าอะไรเลยถ้าไม่ใช่ว่าการเดินทางครั้งนี้ เลทไปร่วม 2 ชั่วโมง และยังต้องมาแวะพักที่ร้านอาหารนี้อีกเกือบชั่วโมงอีกด้วย

แต่ผมและนักท่องเที่ยวทั้งหมดก็ไม่มีทางเลือกมากนัก ระหว่างลงไปที่ร้านอาหารข้างล่างหรือนั่งอยู่ในรถทัวร์ร้อนๆที่ดับเครื่องมืดสนิท นักท่องเที่ยวหลายคนจึงลงมานั่งในร้านอาหาร บ้างก็สั่งข้าว แต่ส่วนมากนั่งกินเบียร์และจับกลุ่มสูบบุหรี่กันอยุ่ ร้านอาหารที่ว่านี้มีขนาดใหญ่ และในร้านนอกจากกลุ่มนักท่องเที่ยวที่มากับรถบัสนี้แล้วมีเพียงกลุ่มคนท้องถิ่นนั่งกินอาหารแกล้มเบียร์อยู่เพียงโต๊ะเดียวเท่านั้น พนักงานต้อนรับ 4-5 ยืนจับกลุ่มรอให้บริการนักท่องเที่ยวซึ่งเท่าที่ผมสังเกตุมีเพียงนักท่องเที่ยวไม่กี่คนเท่านั้นที่สั่งอาหารมากิน นอกนั้น(รวมทั้งผม) แค่ไปเข้าห้องน้ำและนั่งตบยุงเล่นรอเวลารถออก

หลังจากผ่านไปเกือบชั่วโมง เราจึงได้ฤกษ์ออกเดินทางต่อเสียที ท่ามกลางถนนสายที่มืดสนิทมองออกไปเห็นท้องฟ้าเต็มไปด้วยหมู่ดาว รถบัสวิ่งด้วยความเร็วไม่มากนัก แต่จังหวะเลี้ยวหลบหลุมบนท้องถนนทำให้รถบัสเกิดอาการเหวี่ยงแรงพอสมควร และท่ามกลางความมืดมิดที่อาศัยแสงไฟจากหน้ารถเพียงอย่างเดียว ทำให้จังหวะเบี่ยงหลบหลุมแต่ละหลุมนั้นกระชั้นมาก บางจังหวะก็เรียกเสียงกรี๊ดจากคนในรถได้เป็นระยะ นักท่องเที่ยวชาวยุโรปที่นั่งอยู่ด้านหลังเดินไปหาคนขับและพูดอะไรบางอย่างที่ผมคิดว่าน่าจะเป็นการบอกให้เขาขับรถให้ช้าลงสัหน่อย ซึ่งผมก็ไม่แน่ใจเท่าไหร่นักว่าคนขับรถจะเข้าใจที่เขาพูด

กลุ่มนักท่องเที่ยวชาวออสเตรเลียด้านข้างผมเริ่มปรึกษากันว่าระยะทางอีกไกลไหมถึงจะถึงเสียมเรียบ บางคนในกลุ่มเสนอให้เดินกันไปจะปลอดภัยกว่า แต่ด้วยความที่ไม่รู้ว่าอีกไกลไหม และถามคนขับรถกี่รอบก็ไม่ได้คำตอบสักทีว่าอีกไกลเท่าไหร่จึงจะถึง เราจึงนั่งอยู่ในรถบัสมืดๆและฝากชะตากรรมไว้กับคนขับรถ ซึ่งหลังจากลุ้นกันอยู่พักใหญ่ๆ เราจึงเข้าสู่ตัวเมืองเสียมเรียบราวๆ 3 ทุ่ม

ถนนในตัวเมืองเสียมเรียบมีสภาพดีพอควร รถไม่ค่อยเยอะเท่าไหร่นัก ผมมองเห็นรถสามล้อซึ่งเขาเรียกกันว่าตุ๊กๆเหมือนบ้านเรา แต่ที่ไม่เหมือนบ้านเราคือตุ๊กๆที่ว่านี้เป็นเพียงมอเตอร์ไซค์ธรรมดาพ่วงกับเก๋งด้านท้าย มีลักษณะเป็นที่นั่งคล้ายๆรถม้าลำปางบ้านเรา โดยเป็นที่นั่ง 2 ด้านเข้าหากันมีหลังคาคลุมไว้ รถบัสแล่นเข้าสู่ตัวเมืองเรื่อยๆก่อนจะเลี้ยวเข้าซอยที่มืดมิด (อีกแล้ว) และไปจอดในที่พักรถ ซึ่งผมเห็นคนมากมายยืนรออยู่ข้างล่าง และก็เป็นอย่างที่ผมคิดคือ คนพวกนี้คือคนขับรถตุ๊กๆนั่นเอง และที่เขารอก็คือรอผู้โดยสารที่มากับรถบัสคันนี้ นี่คงเป็นไฟท์บังคับที่ทางรถบัสได้วางแผนไว้แล้วตั้งแต่แรก ตั้งแต่ร้านอาหารไปจนถึงการจอดรถในที่ๆยากต่อการเรียกรถตุ๊กๆจากข้างนอก เรื่องนี้อาจไม่เป็นปัญหาเท่าไหร่นักกับคนที่รู้ทางดี แต่สำหรับคนที่เพิ่งมาต่างเมืองครั้งแรกในสถานที่ๆไม่คุ้นเคยบวกับช่วงเวลากลางคืนด้วย ทำให้หลายคนรวมทั้งผมไม่มีทางเลือก ต้องจำใจใช้บริการตุ๊กๆพวกนี้

ผมบอกชื่อโรงแรม Mekong Angkor Palace Hotel ไปพร้อมกับยื่นแผนที่ที่ปรินท์มาเผื่อไว้ให้คนขับรถตุ๊กๆที่ชื่อ โบรา ดู โบราดูสักพักพลางคุยกับเพื่อนแล้วจึงสรุปราคาออกมาที่คนละ 100 บาทสำหรับระยะทางจากนี่ไปถึงโรงแรมราวๆ 8 กิโลเมตร ผมซึ่งอยู่ในสภาพเหนื่อยกับการเดินทางเต็มที่จึงตกลงจ้างโบราให้พาไปส่งที่โรงแรมที่ว่า โบราบอกผมว่าเขาชื่อโบราไม่ใช่โบแรท โบราพยายามชวนผมคุยแต่ด้วยเสียงลมและความเหนื่อยทำให้ผมไม่มีอารมณ์จะพูดเท่าไหร่นัก และชั่วเวลาไม่นานเราก็มาถึงโรงแรมที่ผมจองไว้ล่วงหน้าตั้งแต่อยู่ที่ไทย โบราพาผมนำเข้าไปในโรงแรมที่ไม่มีคนอยู่เลย แม้แต่พนักงานต้อนรับและสภาพโรงแรมก็ดูมืด ผมพยายามหาทางติดต่อรีเซปชั่นโรงแรม ข้างโบราเองก็ดีใจหาย เขาเดินเข้าไปข้างในช่วยหาพนักงานจนกระทั่งเจอพนักงานต้อนรับโรงแรมคนนึงจนได้ และผมถึงรู้ในตอนนั้นเองว่า ตอนนี้โรงแรมกำลังปิดซ่อมแซมอยู่

เอาล่ะสิ แล้วทีนี้จะทำยังไง ผมถามย้ำพนักงานต้อนรับอีกรอบว่าแปลว่าโรงแรมนี้ไม่เปิดบริการวันนี้ใข่ไหม ซึ่งได้รับคำยืนยันแน่นอนจากพนักงานแต่ยังดีที่ทางโรงแรมได้จัดการโอนผมไปยังโรมแรมอื่นในเครือเรียบร้อยแล้ว สนนราคาที่พักก็ราคาเดิมคือคืนละ 30$ และอยู่ห่างกันแค่ซอยถัดไปเท่านั้น ผมและโบราจึงพากันขอบคุณพนักงานคนนั้นที่มายืนส่งเราจนถึงหน้าโรงแรม และโบราก็พาผมไปยังโรมแรมใหม่ที่ชื่อ Bayan Leaf Hotel

โรงแรมนี้มีสระว่ายน้ำอยู่หน้าโรงแรม ทางเข้าดูสะอาด แม้จะเป็นโรงแรมไม่ใหญ่แต่สภาพโดยรวมแล้วไม่เลวเลยทีเดียว ผมเดินเข้าไปในโรงแรมพร้อมกับโบรา ผมหันไปถามโบราถึงค่ารถแต่โบราบอกให้ผมจัดการลงทะเบียนเข้าพักก่อนแล้วค่อยมาคุยกันถึงเรื่องวันรุ่งขึ้นด้วย พนักงานโรงแรมต้อนรับผมด้วยรอยยิ้มและหลังจากผมแจ้งเรื่องพร้อมกับยื่นใบจองให้ดู เพียงชั่วเวลาไม่นานผมก้ลงทะเบียนเข้าพักได้เรียบร้อย และผมถามโบราถึงค่ารถ โบราเสนอว่าเขาจะไม่คิดค่ารถวันนี้ แต่อยากให้เราเช่าเหมาเขาทั้งวันสำหรับวันพรุ่งนี้ ซึ่งผมคิดว่านี่ก็เป็นอีกหนึ่งสเตปที่นักท่องเที่ยวที่มาครั้งแรกต้องเจอ ผมบอกโบราว่าพรุ่งนี้ผมมีไกด์ที่จองไว้แล้ว สีหน้าของโบราดูผิดหวังอย่างเห็นได้ชัด แต่เขาไม่มีทางเลือกอะไร ผมจึงจัดการจ่ายค่ารถให้เขาไปพร้อมกับอวยพรให้เขาโชคดี

ผมขึ้นห้องพักด้วยความเหนื่อยล้า สภาพห้องพักอยุ่ในระดับปานกลางแต่สะอาด บนเพดานมีพัดลมตัวใหญ่ซึ่งผมไม่รู้ว่าจะมีไว้ทำไมเพราะในห้องพักก็มีแอร์อยู่แล้ว หรืออาจจะเป็นของที่ติดมากับสมัยก่อนก็ได้มั้ง ผมจัดแจงอาบน้ำและเริ่มนอนพักด้วยความเหน็ดเหนื่อย และหลังจากนั้นไม่นานผมก็รู้ว่าพัดลมที่ห้องพักนี้มีไว้เพื่ออะไร
ก็เพราะแอร์มันไม่เย็นน่ะสิ


Tuesday, October 21, 2014

Angkor #1 เอกมัย - ปอยเปต



นครวัด ชื่อที่ผมเคยได้ยินและคุ้นหูมาตั้งแต่เด็ก ทั้งได้เห็นรูปภาพจากหนังสือมากมาย ไปจนถึงวลีคลาสสิกอย่าง "See Angkor and Die" ของนักประวัติศาสตร์ชาวอังกฤษ ทำให้ผมซึ่งอยุ่ในช่วงต้องการแรงบันดาลใจ คิดว่าไหนๆก็ไหนแล้ว เราน่าจะลองไปดูสักทีแล้วจะอะไรต่อก็ค่อยว่ากันไป

ผมเริ่มวางแผนทริปนี่คร่าวๆหลังจากหาข้อมูลทางอินเตอร์เนตได้พอสมควร ผมจึงอยากจะลองเดินทางด้วยวิธีที่เขาใช้กันมาดูคือ นั่งรถบัสไปที่ชายแดนแล้วหารถข้ามต่อไปยังเสียมเรียบ ซึ่งรถบัสไปชายแดนหรือตลาดโรงเกลือนั้นเราสามารถเดินทางได้หลายแบบ ทั้งรถบัสที่สถานีขนส่งหรือรถบัสที่ขนคนไปเล่นการพนันที่บ่อนชายแดน แต่ด้วยความที่บ้านผมไม่ไกลจากเอกมัยนัก ผมจึงตัดสินใจที่จะไปที่สถานีขนส่งเอกมัยเพื่อสอบถามข้อมูลการเดินทางล่วงหน้า 1 วันก่อนออกเดินทาง

ที่ช่องหมายเลข 25 ของสถานีขนส่งเอกมัย
ผมเงยหน้ามองตู้กระจกที่แปะป้ายไว้ว่า จำหน่ายตั๋วรถไปอรัญประเทศและโรงเกลือ เมื่อแน่ใจว่านี่คือตู้จำหน่ายตั๋วที่ผมต้องการ ผมจึงเดินเข้าไปพบกับตู้จำหน่ายตั๋วที่ว่างเปล่า ไม่มีคนขาย แต่มีคุณป้าคนหนึ่งยืนอยู่แถวนั้นแล้วถามผมว่า จะไปไหน

"ไปตลาดโรงเกลือเท่าไหร่หรอครับ" ผมถาม
"220 จ๊ะ"
"หรอครับ เอ ผมได้ยินมาว่าที่นี่มีรถไปถึงเสียมเรียบด้วยใช่ไหมครับ"
ป้าขยับตัวมองหน้าผมแล้วตอบว่า
"ใช่แล้วล่ะ ที่นี่มีรถวิ่งไปเสียมเรียบเลย พอลงรถที่ตลาดโรงเกลือจะมีไกด์พาข้ามฝั่งไปต่อรถที่ปอยเปตอีกเที่ยวนึงถึงเสียมเรียบเลยล่ะ"

เมื่อซักถามรายละเอียดปลีกย่อยและรับทราบราคาค่าตั๋ว 600 บาทที่จะนำคุณจากเอกมัยไปเสียมเรียบแล้ว ผมเกิดเอะใจขึ้นมาจึงถามคุณป้าว่า
"รถจากเสียมเรียบที่ว่านี่ไม่ใช่รถบัสใช่ไหมครับ"
"อ๋อ เป็นรถใหญ่กว่ารถตู้หน่อยนึง ไม่ใช่รถบัสหรอก"
"แล้วรถมีออกทุกชั่วโมง ไม่ใช่ออกวันละรอบใช่ไหมครับ" ผมได้ข้อมูลมาว่าที่เสียมเรียบจะมีรถบัสออกวันละรอบราว 4 โมงเย็น
"ไม่ใช่นะ ที่นี่คนครบก็ออกเลย ไม่ใช่รถบัสที่ออกวันละรอบน่ะ"

หลังจากชั่งใจระหว่างจะลงรถที่ตลาดโรงเกลือแล้วต่อแท๊กซี่เข้าเสียมเรียบซึ่งราคาน่าจะราวๆ 35$ หรือซื้อตั๋วรถรวดเดียวถึงเลยดี ผมก็ตัดสินใจที่จะลองวิธีที่ประหยัดค่าใช้จ่ายและอุ่นใจกว่าว่ามีรถต่อแน่นอนด้วยการซื้อตั๋ว 600 บาท รวดเดียวเอกมัยถึงเสียมเรียบดู ดีไม่ดียังไงก็จะได้รู้ไว้เป็นประสบการณ์เผื่อคราวหน้า

วันรุ่งขึ้นผมไปถึงที่สถานีขนส่งเอกมัยประมาณ 8 โมงเช้า เนื่องจากรถที่จะไปถึงเสียมเรียบนั้นมีวันละรอบ คือรอบ 8.30 เท่านั้น ผมจึงไปก่อนเวลาเล็กน้อยและนั่งรอรถอยุ่แถวๆนั้น บริเวณนั้นคนไม่เยอะนัก มีนักท่องเที่ยวทั้งไทยและต่างชาติปะปนกันอยู่ และมีครอบครัวชาวเขมรกลุ่มหนึ่งที่มีเด็กเล็กวิ่งเล่นไปมาอยุ่รอบสถานี ผมลองมองไปที่ท่ารถเห็นคนขับรถเดินลงมาจากรถเพื่อสูบบุหรี่
คนขับเป็นพี่หนวดหน้าดุพูดน้อย ดูพี่แกพูดน้อยจริงๆ แม้จะมีผู้โดยสารมาถามแก แกก็ยังคงความพูดน้อยไว้ให้ผู้โดยสารต้องจับกลุ่มปรึกษากันเอง โดยผมกับผู้โดยสารชาวอินเดียเห็นพ้องต้องกันว่า รถที่เราจะนั่งไปตลาดโรงเกลือมันน่าจะเป็นคันนี้ล่ะนะ

การเดินทางช่วงแรกนี้เป็นไปอย่างปกติ มีการหวาดเสียวเวลาแซงบ้างเล็กน้อยแต่โดยรวมพี่หนวดก็ขับรถได้เรื่อยๆดี เรามีการจอดแวะเก็บผู้คนตามรายทางเป็นระยะ ผู้โดยสารบางคนอาศัยติดรถต่อเป็นระยะทางไม่ไกล นอกจากผู้โดยสารปกติที่ซื้อตั๋วแล้วผมคิดว่านี่อาจเป็นบริการเสริมแบบรถตู้ในเมืองก็เป็นได้
รถวิ่งสลับกับรับคนเป็นระยะจนช่วงเกือบเที่ยง รถจึงเลี้ยวเข้ามาจอดที่สถานีขนส่งสระแก้ว แล้วพี่หนวดก็เดินลงจากรถไปสูบบุหรี่อยู่ข้างล่าง ผมเองซึ่งไม่แน่ใจว่านี่คือการพักรถหรืออะไรแต่อยากเข้าห้องน้ำ จึงลงจากรถและเดินสวนกับพี่หนวดที่สูบบุหรี่ไปได้ครึ่งมวน
"ไปเข้าห้องน้ำแปบเดียว ช่วยรอด้วยนะครับ" ผมบอกกับพี่หนวดก่อนรีบเดินเข้าห้องน้ำ
สักพักเดียวเมื่อเสร็จธุระผมจึงเดินออกมา แล้วก็เห็นว่าตอนนี้พี่หนวดขึ้นไปอยู่บนรถพร้อมสตาร์ทเครื่องแล้ว เอาล่ะสิ พี่แกจะเร่งไปไหนละเนี่ย ผมจึงรีบขึ้นรถอย่างรวดเร็ว เมื่อผมขึ้นรถแล้วพี่หนวดแทบจะปิดประตูในทันที

ผมคิดว่านี่ถ้าไม่ได้บอกพี่แกสักหน่อยว่าขอไปเข้าห้องน้ำ พี่แกคงทิ้งผม(หรือใครก็ตาม)ไว้แน่ๆ
และก็จริงอย่างที่คิดเมื่อครอบครัวชาวเขมรด้านหลังเริ่มส่งเสียงโวยวายกัน บางส่วนผุดลุกผุดนั่งและบางส่วนรีบวิ่งไปหาคนขับ
"จอดก่อนๆ คนยังไม่ครบๆ" ชายวัยกลางคนในกลุ่มนั้นรีบเข้าไปบอกพี่หนวด
"อะไรนะ" พี่หนวดถอยรถออกจากซอง
"คนยังไม่ครบ ลงไปข้างล่างอีกคนนึง" ชายคนนั้นย้ำต่อ
"ไหน อยู่ไหน" พี่หนวดขับรถวนรอบอาคาร
"โน่น อยู่โน่น" ชายคนนั้นมองออกไปนอกรถอย่างกระวนกระวายพลางสอดสายตาหาเพื่อน
"ไม่เห็นเลย ไหนๆ" พี่หนวดพูดพลางขับรถเลี้ยวโค้งไปพลาง และในที่สุดพี่หนวดก็จอดรถแล้วเปิดประตูให้ชายคนนั้นลงไป
ชายคนนั้นวิ่งไปที่ท่ารถพลางกระตุกเพื่อนที่นั่งคุยโทรศัพท์อย่างสบายอารมณ์ แล้วทั้งคู่ก็รีบวิ่งมาขึ้นรถอย่างรวดเร็ว
"คุยอะไร ทำไมลงไปคุยข้างล่าง" พี่หนวดพูดยิ้มๆแบบเหี้ยมนิดๆ แล้วก็ออกรถ

ราวบ่ายโมง เราก็เดินทางมาถึงตลาดโรงเกลือ ผมหยิบป้ายแขวนคอซึ่งป้าที่ขายตั๋วให้มาพร้อมกับตั๋วรถแล้วบอกว่า เมื่อลงจากรถจะมีคนพาข้ามฝั่งไปที่รถอีกคัน ผมเดินลงจากรถไปพบกับไกด์ชาวเขมรผู้ซึ่งพูดไทยได้ ไกด์พาผมไปนั่งในห้องจากนั้นจึงเอาใบเข้าเมืองให้ผมเซ็นแล้วจึงชี้ทางให้ผมไปที่ ตม.ของไทย ซึ่งเป็นอาคารห้องแอร์ มีทางแยกสำหรับพาสปอร์ทไทยและต่างชาติ ซึ่งถ้าคุณถือพาสปอร์ทไทยนั้นคุณสามารถเข้าเมืองเขมรได้โดยไม่ต้องทำวีซ่าเป็นระยะเวลาไม่เกิน 14 วัน ผมผ่านด่าน ตม.ไทยมาได้อย่างราบลื่นไม่มีปัญหาอะไร และไปพบกับไกด์ที่รออยู่ข้างนอก จากนั้นเราเดินผ่านพื้นที่ร่วมส่วนกลางของไทยและเขมรซึ่งมีบ่อนคาสิโนตั้งอยุ่ 2 ข้างทาง เราเดินผ่านกันไปอย่างรวดเร็วเพื่อมาเข้าคิว ตม. ทางฝั่งเขมรซึ่งเป็นอาคารเล็กและแคบ ไม่มีแอร์มีเพียงช่องลมและพัดลมตัวใหญ่อยุ่ 1 ตัว อากาศภายในร้อนระอุมากยิ่งผสมกับกลิ่นตัวและกลิ่นเหงื่อของเหล่านักท่องเที่ยวทั้งหลายแล้ว บรรยากาศยิ่งรัญจวนขึ้นอีก

แถวของ ตม.ทางฝั่งเขมรนั้นใช้เวลามากกว่าของ ตม.ไทยเยอะ อาจจะเพราะทาง ตม.เขมรนั้นคนที่จะผ่านด่านทุกคนจะใช้ช่องเดียวกันหมด นั่นหมายถึงแถว 4 แถวที่กั้นไว้ด้วยกระจกโดยมีช่องว่างให้สอดพาสปอร์ทลอดเข้าไปได้ นักท่องเที่ยวทุกคนจะต้องแสกนนิ้วมือทั้ง 2 ข้าง โดยเริ่มจากแสกนนิ้ว 4 นิ้วก่อน ตามด้วยนิ้วโป้งทั้งมือซ้ายและมือขวา ผมใช้เวลาในการรอขั้นตอนนี้ราวครึ่งชั่วโมงกว่าจึงเสร็จเรื่องและออกมาจาก ตม.เขมรได้ราวๆบ่ายสองโมงครึ่ง จากนั้นจึงเดินไปหาไกด์ที่รออยู่ในฝั่งเขมร ซึ่งระหว่างทางจะมีคนขับแท๊กซี่ (ที่นี่รถแคมรี่ทุกคันคือแท๊กซี่โดยที่ไม่ต้องมีป้ายเขียนไว้ว่าแท๊กซี่) หรือรถตู้พยายามเชื้อเชิญให้เหล่านักท่องเที่ยวไปใช้บริการกับเขา ซึ่งผมและนักท่องเที่ยวอีกกลุ่มต่างก็ปฏิเสธและเราก็เดินขึ้นรถชัตเติ้ลบัสเพื่อไปยังสถานีขนส่งปอยเปต

ชั่วเวลา 10 นาที รถชัตเติ้ลบัสก้แล่นมาจอดที่สถานีขนส่งปอยเปต นักท่องเที่ยวบางคนที่ยังไม่มีตั๋วรถก็จัดแจงซื้อตั๋วซึ่งมีทั้งรถบัส รถแท๊กซี่ และรถตู้ สนนราคาก็ขึ้นกับความรวมเร็วในการเดินทางโดยรถแท๊กซี่จะแพงสุดอยู่ที่ประมาณ 40$ และรถบัสจะถูกสุดอยุ่ที่ราคาประมาณไม่เกิน 10$ แต่รถบัสจะออกเพียงวันละรอบเท่านั้น ผมลองถามไกด์จึงได้ความว่า ไอ้รถที่ผมจะเดินทางต่อก็คือเจ้ารถบัสที่ว่านี่เอง ผมย้อนกลับไปนึกถึงคุณป้าที่ท่ารถแล้วก็แค้นใจว่าทั้งที่อุตส่าห์จะเลี่ยงรถบัสที่ว่านี้แล้วก้ยังต้องมาโดนจนได้ และก็ทำได้แค่ก้มหน้ารับชะตากรรมด้วยการรอไปเรื่อยๆ ซึ่งในระหว่างนั้นจะมีคนขับแท๊กซี่เข้ามาพูดจาหว่านล้อมให้เราไปใช้บริการกับเขาเถอะ เพราะถ้านั่งรถบัสนะ กว่าจะไปถึงก็มืดแล้ว และจะหารถต่อไปที่พักลำบาก ถ้านั่งรถแท๊กซี่นี่ทีเดียวถึงเลย ผมได้แต่รับฟังและเข้าใจ แต่ในเมื่อผมจ่ายค่ารถไปเรียบร้อยแล้วจึงไม่อยากที่จะต้องมาจ่ายอะไรซ้ำซ้อนอีก จึงอดทนนั่งรอต่อไป

สักประมาณ 4 โมง รถบัสจึงเข้ามาจอดเทียบด้านข้างสถานี และนักท่องเที่ยวทั้งหลายก็ค่อยๆทยอยกันขึ้นไปนั่งบนรถ เมื่อนักท่องเที่ยวขึ้นไปนั่งจนครบแล้ว ก็ยังไม่มีอะไรเกิดขึ้นซึ่งไม่ต่างกับให้นั่งรออยู่ข้างล่างเลย เรานั่งรอกันอยู่ราวครึ่งชั่วโมง พนักงานที่ท่ารถจึงขึ้นมาบอกว่า เราจำเป็นต้องรอนักท่องเที่ยวกลุ่มสุดท้ายก่อน ซึ่งตอนนี้ติดอยู่ที่ ตม. นี่เอง คนบนรถต่างครางด้วยความเซ็ง เพราะทุกคนต่างรู้ดีว่าไอ้ขั้นตอนที่ว่านี่มันใช้เวลานานขนาดไหน แต่ในเมื่อไม่มีทางเลือกนักเท่องเที่ยวจึงต้องรอกันต่อไป

ผมหลับๆตื่นๆจนราว 5 โมงเย็น นักท่องเที่ยวกลุ่มสุดท้ายจึงเดินทางมาถึง และเริ่มทยอยขึ้นรถบัสมาเรื่อยๆ จนถึงสาวต่างชาติ 3 คนที่ขึ้นรถมาเป็นกลุ่มสุดท้าย และในที่สุดตอนนี้ที่นั่งบนรถก็เต็มเสียที่ พวกเรา (ผมและนักท่องเที่ยวคนอื่นๆ) ก็พร้อมที่จะเดินทาง (กันมานานแล้ว) ได้ในที่สุด แต่แล้วจู่ๆ ก็มีเหตุให้สะดุดจนได้เมื่อหนึ่งในสามสาวต่างชาติร้องออกมาว่า

"Where is my seat?"
นักท่องเที่ยวบนรถหันไปมองสาวต่างชาติคนนั้นกันเป็นตาเดียว
"There're 3 people but only 2 seat" เธอพูดต่อพร้อมกับชี้ไปที่นั่งด้านหลังและที่นั่งด้านหน้าซึ่งเป็นที่นั่งสำรองติดประตูรถ
"Where is my seat?" เธอย้ำ
พนักงานขับรถซึ่งเห็นได้ชัดว่ามีศัพท์อังกฤษในหัวอยู่จำกัดจำนวน ก็มองหน้าสาวต่างชาติคนนั้นเหรอหรา
"Where is my seat? You have only 2 seat for 3 people!"

ตอนนี้บรรยากาศในรถยิ่งมาคุมากขึ้นระหว่างสาวต่างชาติที่ยังไม่มีที่นั่ง กับคนขับที่ไม่สามารถให้คำตอบกับเธอได้และคนทั้งรถที่อยากให้รถเคลื่อนขบวนเสียที
"Where is my seat?" สาวต่างชาติถามเป็นครั้งที่เท่าไหร่ผมจำไม่ได้แต่ตอนนี้น้ำเสียงของเธอเริ่มมีอารมณ์แล้ว
"ok ok" พนักงานขับรถตอบแล้วหันไปส่งภาษาบอกเพื่อนที่อยู่ข้างล่างกันสักพัก แล้วพนักงานขับรถก็วิ่งลงไปข้างล่าง ขณะที่ทุกคนบนรถกำลังสับสนกันว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมจู่ๆพนักงานขับรถถึงลงไปข้างล่าง แล้วเมื่อไหร่เราจะได้ออกเดินทาง พนักงานขับรถก็วิ่งกลับมาพร้อมกับ...เก้าอี้หวายในมือ
"Here is your seat" พนักงานขับรถบอกพลางพยายามวางเก้าอี้หวายตัวนั้นบนช่องทางเดินตรงกลางในรถ

ผมไม่สามารถบรรยายสีหน้าของสาวต่างชาติคนนั้นได้ชัดเจน แต่สังเกตได้ว่าตาของเธอเบิกโพลง และคิ้วของเธอขยับขึ้นๆลงๆตลอดเวลา เหมือนมีอารมณ์โมโหผสมทึ่งปนกับประหลาดใจเข้าอยู่ด้วยกัน ในขณะที่พนักงานขับรถดูจะภูมิใจในการแก้ปัญหาเฉพาะหน้าของเขา

ส่วนคนที่เหลือในรถน่ะรึ
ขำกันลั่นรถเลย

แล้วการเดินทางสู่เสียมเรียบก็เริ่มขึ้น