Wednesday, December 10, 2014

ชั่วโมงเรียนที่ 3






วันที่ผมสอนนั้นเป็นวันอาทิตย์ กำหนดการคือเริ่มสอนตอน 10 โมง
จากนั้นพักเที่ยง 1 ชั่วโมง ก่อนจะเริ่มสอนต่อตอนบ่ายโมง แล้วจบชั่วโมงเรียนตอน 1 ทุ่ม
แน่นอนว่าเวลาที่ใช้จริงย่อมไม่เหมือนเวลาตามตารางในกระดาษ

เริ่ม 10 โมงจะมีนักเรียนในห้องประมาณ 1 ใน 4 ของห้องหรือราวๆ 20 คน
พอใกล้เที่ยงจะมากันเกือบค่อนห้อง และจะมาเกือบครบในช่วงหลังพักเที่ยง
ในตอนแรกๆ ผมคิดว่าอาจจะเป็นเรื่องกระทันหันที่เตรียมตัวไม่ทันเลยมาสาย
แต่พอเริ่มครั้งที่ 2 ผมคิดว่านี่อาจจะเป็นเรื่องปกติ 
ผมถามนักเรียนคนหนึ่งว่า ทำไมเล่นมาซะบ่ายเลยล่ะ
นักเรียนคนนั้นตอบผมว่า

"เรียนเช้าเกิน ตื่นไม่ไหวครับอาจารย์"

ผมนึกย้อนกลับไปสมัยเรียน ที่อาจารย์จะคอยจำ้จี้จำ้ไช สอนจนปากเปียกปากแฉะ
ตามงานที่เราขาดส่ง คอยเตือนเวลาที่เรามาสาย
ผมเองก็เป็นนักเรียนมาก่อน และแน่นอนว่าต้องเคยมาสาย
บางคนอาจมองว่าอาจารย์จะมาอะไรกับนักเรียนมากมาย
ทั้งๆที่ ที่อาจารย์ทำมาทั้งหมดก็เพื่อตัวนักเรียนเอง
วิถีแบบไทยๆที่อาจารย์มองนักเรียนเหมือนลูก เหมือนผุ้ใหญ่ดูแลเด็ก
และคอยตักเตือนให้นักเรียนประพฤติตนทั้งในและนอกเวลาเรียน
จะให้บอกว่าแบบไหนดีกว่ากันคงเป็นเรื่องยาก เนื่องจากคนเราต่างกัน
บางคนประพฤติตนให้อยู่ตามกฎเมื่อได้รับการตักเตือน
บางคนกลับพยายามแหกคอกเมื่อได้รับการตักเตือน
ถ้าคุณมาสาย อาจารย์เตือนคุณเพื่อโอกาสของคุณเอง
ถ้าคุณขาดเรียน อาจารย์เตือนคุณเพื่อที่คุณจะมีเวลาเรียนพอ
ถ้าคุณขาดส่งงาน อาจารย์เตือนคุณเพื่อย้ำถึงความรับผิดชอบของตัวคุณเอง
ถ้าคุณทำงานใช้ไม่ได้ อาจารย์เตือนคุณเพื่อให้พร้อมกับสังคมการทำงาน

จนเมื่อสมัยไปเรียนที่อเมริกา ผมจึงเห็นความแตกต่างของความเป็นอาจารย์
ที่นี่อาจารย์จะมองนักเรียนว่าเป็นคนๆหนึ่ง ที่ควรจะมีความรับผิดชอบขั้นพื้นฐาน
การดุด่าว่ากล่าว หรือตักเตือนจะพบเห็นได้น้อยมาก ยิ่งในสายงานที่การแข่งขันสูงยิ่งแล้วใหญ่

ถ้าคุณมาสาย นั่นก็เรื่องของคุณที่จะพลาดโอกาสในตอนเช้า
ถ้าคุณขาดเรียน นั่นก็เรื่องของคุณที่ปลายเทอมเวลาเรียนคุณจะไม่พอ
ถ้าคุณขาดส่งงาน นั่นก็เรื่องของคุณที่จะไม่มีคะแนนเก็บ
ถ้าคุณทำงานใช้ไม่ได้ นั่นก็เรื่องของคุณที่จะจบ (ถ้าจบนะ) แล้วหางานทำไม่ได้
คุณจะใช้ชีวิตแบบไหน นั่นขึ้นกับสิ่งที่คุณเลือกเอง
คนที่ไม่อยู่ในเกณฑ์มาตรฐานขั้นต่ำ ย่อมมีโอกาสน้อยกว่าคนที่เตรียมพร้อมเสมอ

ผมมาคิดดูแล้ว บางทีผมอาจจะไม่ใช่อาจารย์ใจดีอย่างที่นักเรียนคิด
เด็กหลายคนอาจคิดว่าผมใจดี ไม่เหมือนอาจารย์ที่เขาเคยเรียนมาด้วยที่คอยจู้จี้จุกจิก
แต่จริงๆแล้ว ผมแค่ไม่สนใจ

อาจจะด้วยความที่เป็นอาจารย์พิเศษ ทำให้ใช้เวลากับนักเรียนแค่ช่วงเวลาในห้องเรียนเท่านั้น
ผมจึงไม่สนใจว่านักเรียนที่ผมสอนจะใช้ชีวิตอย่างไร มีปัญหาอะไรไหม
ผมสนใจว่า ในชั่วโมงเขามีความกระตือรือล้นในการเรียนไหม
ถ้าเขาพร้อม ผมก็ยินดีที่จะให้ และถ้าเขาเปิดรับ ผมก็จะชี้ทางให้เขาเห็นว่าข้างหน้ามันมีอะไร
ผมเชื่อว่าแต่ละคนมีวิธีการคิดที่ต่างกัน วิธีที่ผมแนะนำเป็นเพียงวิธีหนึ่งเท่านั้น
เขาไม่จำเป็นที่จะต้องเชื่อที่ผมสอนทั้งหมดก็ได้ ถ้าเขาคิดว่ามีวิธีไหนที่ดีกว่าผมก็พร้อมรับฟัง
หรือจะไม่เชื่อเลยก็ได้ ถ้างานที่เขาทำออกมาทำได้เหมือนหรือดีกว่าวิธีที่ผมสอน

กลับมาที่หลังจากนักเรียนคนนั้นตอบผมว่า มันเช้าเกินทำให้มาเรียนไม่ไหว
ผมตอบกลับไปแค่ว่า "อืม ก็จริงนะ วันอาทิตย์ใครๆก็อยากตื่นสายกัน"
เพราะผมเองก็ไม่อยากตื่นตั้งแต่ตี 5 ของเช้าวันอาทิตย์
เพื่อขึ้นเครื่องบินมาสอนเหมือนกัน




รักเร้นในโลกคู่ขนาน


หลายปีก่อน (มานับดูตอนนี้อาจจะเกือบ 10 ปีแล้ว)
เพื่อนผมแนะนำหนังสือของนักเขียนคนหนึ่ง ซึ่งผมไม่เคยได้ยินชื่อมาก่อนให้ลองอ่านดู
เขาบอกว่านักเขียนคนนี้กำลังได้รับความนิยมและงานที่เขาเขียนก็สนุกดี
ด้วยความที่อ่านอะไร(ที่สนุก) ก็ได้อยุ่แล้ว ผมจึงเริ่มลองอ่านงานของนักเขียนคนนี้ดู
ผมเริ่มจากนิยายไตรภาคของชายหนุ่มคนหนึ่งที่ "ดูเหมือน" คนปกติ
แต่กลับไปพัวพันกับเรื่องราวสุดพิศดาร จนเกือบจะเพี้ยน
หลังจากผมจบไตรภาคนั้น ผมก็หางานของนักเขียนคนนี้เล่มอื่นมาอ่านต่อ
ผมอ่านงานของเขาไปหลายต่อหลายเล่มเท่าที่ผมจะหาฉบับแปลไทยได้ในตอนนั้น
ผมอ่านไปพลางมองหาความสนุกที่เพื่อนผมบอกไม่เจอ
ยิ่งหาไม่เจอก็ยิ่งทำให้ผมอ่านไปเรื่อยๆ ด้วยความอยากรู้
แต่ยิ่งอ่านก็ยิ่งมีแต่คำถามขึ้นมาในหัวเรื่อยๆ ว่าทำไม ทำไม และทำไม

ทำไมคนอื่นถึงบอกว่าสนุก ในขณะที่ผมมีแต่ความสับสน
และในตอนที่ผมจะยอมแพ้และไปหาหนังสือเล่มอื่นอ่านต่อนั้น
ผมก็พบกับงานของเขาชิ้นนึง ที่ทำให้ความรู้สึกของผมเปลี่ยนไป

หนังสือเล่มนั้นคือ Sputnik Sweetheart (รักเร้นในโลกคู่ขนาน) โดย ฮารูกิ มุราคามิ

เรื่องธรรมดาๆ เล่าโดยตัวละครที่ไม่ค่อยจะธรรมดาเท่าไหร่
ทำให้เรื่องทุกอย่างกลายเป็นเรื่องไม่ธรรมดา
ผมอ่านหนังสือเล่มนี้จบด้วยความรู้สึกประหลาด นั่นคือผมรู้สึกสนุกไปกับมัน
ผมเลยย้อนกลับไปอ่านงานของเขาใหม่หมดตั้งแต่เล่มแรกที่ผมมี
การอ่านในครั้งหลังนี้ทำให้ผมรู้สึกสนุกและเป็นแฟนคลับของนักเขียนคนนี้ไปโดยปริยาย

บางครั้งการที่เราจะเข้าใจอะไรบางอย่าง เราจำเป็นที่จะต้องเริ่มจากการไม่เข้าใจเสียก่อน

Jojo the clown


ผมมักจะเจอป้าโจโจ้ทุกครั้งที่วง มูน อลิซ มาเล่นในซานฟรานซิสโก
มูน อลิซ เป็นวงท้องถิ่นย่านเบย์ แอเรีย และเพลงที่เล่นส่วนมากจะเป็นเพลงเก่าๆ
ทำให้มีแฟนเพลงรุ่นเดอะตามกันงอมแงม ผมเองก็เป็นหนึ่งในนั้น
อากาศเย็นๆ กับเพลงเบาๆ ทำให้หลายต่อหลายคนที่ผ่านไปมาก็จะหยุดยืนฟัง
และถ้าคุณมองไปรอบๆ คุณก็จะเห็นป้าโจโจ้อยู่ท่ามกลางวงล้อมของเด็กๆ
ป้าแกมาในชุดสีฉูดฉาดประจำตัว พร้อมกับลูกโป่งเต็มรถเข็น
แล้วถ้าคุณเดินไปหาป้าแกนะ คุณก็จะได้หมาลูกโป่งกลับไปเล่นที่บ้านตัวนึงล่ะ






ที่จะขาดไม่ได้อีกคนคือลุงหนวดเคราเฟิ้มคนนี้
บอกตามตรง ตอนแรกที่ผมเห็นเขานั่งฟังเพลงอยู่
ผมคิดว่าเขาเป็นแก๊งค์มอเตอร์ไซค์ขาใหญ่ซะอีก
ดูจากการแต่งตัวใส่เสื้อกั๊กหนังและเคราเฟิ้ม
จนกระทั่งลุงแกลุกขึ้นมาแล้ววิ่งไปรอบๆ พร้อมกับปืนฉีดฟองสบู่ในมือ
ลุงแกวิ่งวนอยู่รอบๆเวที ฉีดฟองสบู่ แล้วก็วิ่งไปหัวเราะไป
จนผมอดไม่ได้ที่จะขอลุงแกถ่ายรูป ซึ่งแกก็ยังไม่ยอมหยุดฉีด


Monday, December 8, 2014

ด้วยรัก ความตาย และหัวใจสลาย



คุณเคยเดินเล่นคนเดียวในเมืองแล้วจมอยู่กับเสียงเพลงจากไอพอดของคุณไหม
หรือคุณเคยรู้สึกเหงาแม้จะมีผู้คนอยู่รอบกายไหม
ผมเคย.. เป็นบางครั้งนะ และถ้าบางครั้งคุณรู้สึกเช่นนี้เหมือนผม
หนังสือเล่มนี้อาจจะช่วยคุณได้

Norwegian wood โดย ฮารูกิ มุราคามิ

ทำไมถึงเป็นอย่างนั้นล่ะ
คุณอาจจะถามผมว่าหนังสือเล่มนี้จะช่วยให้คุณหลุดพ้นจากความเหงา
หรือช่วยให้กำลังใจกับคุณอย่างนั้นหรือเปล่า ใช่ไหม
คำตอบคือ ไม่ และ ไม่

หนังสือเล่มนี้จะไม่ดึงคุณให้ออกมาจากความเหงา กลับกัน หนังสือเล่มนี้จะผลักคุณลงไปสู่ก้นบิ้งของความเหงา
ก้นบึ้งของความเหงา เหมือนบ่อน้ำร้างที่แห้งเหือด
เมื่อบ่อน้ำไม่มีน้ำจึงไม่มีเหตุให้ใครจะมาตักตวงอีกต่อไป
และที่ก้นบิ้งของความเหงานั้น ไม่มีอะไรรอคุณอยู่ นอกจากความเหงาเท่านั้น
และคุณก็ถูกขังไว้กับตัวความเหงาของคุณ...

พอเวลาผ่านไปสักพัก คุณก็จะเริ่มเบื่อเพราะที่นี่ไม่มีอะไรให้ทำ
ไม่มีอะไรให้ดู ไม่มีอะไรให้ฟัง ไม่มีใครที่จะมาคอยรับฟังคุณนอกจากความเหงา
คุณเลยเริ่มที่จะเป็นเพื่อนกับเจ้าความเหงานั้น
พอคุ้นเคยกันสักพัก คุณก็เริ่มรู้สึกว่าจริงๆแล้วเจ้าความเหงานี่มันก็ไม่เลวนะ
เมื่อคุณใช้เวลาทำความรู้จักกับความเหงา คุณก็จะเข้าใจความเหงา
และในตอนที่คุณรู้จักกับเจ้าความเหงาของคุณดีแล้ว คุณก็จะอ่านหนังสือเล่มนี้จบพอดี

แต่ความเหงาจะยังคงไม่ไปไหน เขาจะอยู่ติดกับคุณเสมอ
เมื่อไหร่ที่คุณรู้สึกเหงา ความเหงาจะรอคุณอยู่ตรงนั้น
ไม่ว่าจะอยู่คนเดียว หรืออยู่ท่ามกลางผู้คนมากมาย
ถ้าคุณรู้สึกเหงา ความเหงาจะมาหาคุณ
เขาจะนั่งอยู่ข้างๆคุณ และเข้าใจโดยที่คุณไม่จำเป็นต้องพูดอะไร
ไม่มีบ่น ไม่มีวีน ไม่จำเป็นต้องโทรเรียก และไม่ต้องเสียเงินสักบาท
ความเหงาของคุณจะเป็นของคุณคนเดียวไปจนวันสุดท้าย
ก็ไม่เลวใช่ไหมล่ะ


เรื่องของอุซาโกะกับมายพอด

ในชีวิตนี้คุณมีเจ้าอุปกรณ์พกพามาแล้วกี่ชิ้น
คุณยังจำเจ้าอุปกรณ์ชิ้นที่มีความหลังกับคุณเยอะที่สุดได้หรือไม่
ซาวอเบาท์เครื่องแรกของคุณสีอะไร
เทปม้วนไหนที่คุณฟังจนยืด
ในไอพอดคุณมีเพลงอยุ่กี่ร้อยพันเพลง
และครั้งสุดท้ายที่คุณแบคอัพไอพอดของคุณคือเมื่อไหร่

แอบบอกวันนี้ของเสนอเรื่องราวดราม่าเคล้าน้ำตาของทวิตเตอร์ชาวญี่ปุ่น @kameco3
ที่บันทึกเรื่องราวของเธอและมายพอด อุปกรณ์พกพาที่ไปกับเธอแทบทุกที่

admin: TK

credit http://en.rocketnews24.com/2014/12/08/tear-jerking-illustrations-of-a-twitter-users-deteriorating-ipod-goes-viral-in-japan/

 วันหนึ่งพ่อของอุซาโกะ ได้แนะนำเธอให้รู้จักกับมายพอด
และก็เหมือนจุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์ทั่วไป ที่คนแปลกหน้าสองคนมาเจอกันครั้งแรก
อุซาโกะกับมายพอดต่างไม่รู้จักกัน ในช่วงแรกของทั้งสองจึงเหมือนการแนะนำตัวตนให้อีกฝ่ายรับรู้

มายพอด: เอาล่ะ ฉันน่ะร้องลำตัดเก่งนะ เพลงคลาสสิคก็ได้ เปียโนก็ยังไหว เอ หรือเธออยากจะลองฟังเพลงมาร์ชตุรกีดูไหม

อุซาโกะ : .....

 ต่อมาเมื่ออุซาโกะและมายพอดใช้เวลาด้วยกันเรื่อยๆ มายพอดจึงเริ่มจดจำว่าอุซาโกะชอบอะไร

มายพอด: อืม เธอชอบฟังเพลงแบบนี้หรอ
อุซาโกะ: ใช่แล้วล่ะ เธอช่วยจำมันไว้ด้วยนะ

 วันและคืนที่ทั้งสองได้ใช้เวลาร่วมกัน แบ่งปันช่วงเวลาดีๆนับไม่ถ้วน
แต่อย่างไรก็ตามวันที่อุซาโกะไม่คิดฝันก็ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ

อุซาโกะ: ฉันยืมซีดีมาจากเพื่อนหลายแผ่นเลยล่ะ
มายพอด: ได้เลย เดี๋ยวฉันจะจำให้หมดเลยนะ

มายพอดเก็บเพลงใหม่ๆลงในความจำเหมือนที่เขาทำเป็นประจำ แต่แล้วในไม่กี่วันต่อมา

มายพอด: โทษทีนะ ฉันไม่รู้จักเพลงนี้ล่ะ เดี๋ยวฉันข้ามไปเล่นเพลงอื่นแทนละกันนะ
อุซาโกะ: เอ๋ แต่เธอเคยจำเพลงนี้ได้นี่


มายพอดเริ่มแสดงอาการผิดปกติ และอาเจียนสิ่งเขาเอาเข้าไปออกมา

มายพอด: ไม่มีเพลงไหนที่ฉันรู้จักเลย
 
อุซาโกะ: เธอ เธอเป็นอะไรหรือเปล่า
มายพอด: ฉันไม่เป็นไร ก็แค่ ก็แค่ต้องจำเพลงพวกนี้ใหม่เท่านั้นเอง

มายพอดเริ่มสูญเสียความทรงจำไปทีละนิด และสุดท้ายมายพอดก็ลืมอุซาโกะ
อุซาโกะต้องแนะนำตัวเธอเองใหม่ทุกครั้งที่เขาเจอกัน
ตอนนี้ทั้งสองยังอยู่ด้วยกัน และใช้เวลาที่เหลืออยู่กับความทรงจำเท่าที่มี

"อย่าลืมฉันนะ"


Sunday, December 7, 2014

ออสการ์ พิคโตเรียส

หลายครั้งที่เวลานึกถึงคนที่สร้างแรงบันดาลใจ เรื่องที่ผมมักจะนึกถึงมักจะมีเรื่องของ ออสการ์ พิคโตเรียส รวมอยู่ด้วย

ออสการ์ (ขอย่อสั้นๆว่าแบบนี้ละกัน) เป็นชาวแอฟริกาใต้แต่กำเนิด
ออสการ์ใช้ชีวิตในวัยเด็กเล่นกีฬามาหลากลายชนิด ทั้งโปโลน้ำ เทนนิส มวยปล้ำและรักบี้
จวบจนเมื่อออสการ์ได้รับบาดเจ็บที่หัวเข่าจากการเล่นรักบี้ เขาจึงหันมาวิ่งแทน
ออสการ์เริ่มสะสมชื่อเสียงจากการวิ่งมาด้วยการกวาดรางวัลต่างๆมากมาย
จนกระทั่งออสการ์ได้ไปแข่งโอลิมปิกในนามทีมชาติแอฟริกาใต้
เรื่องของออสการ์ก็ดูเหมือนจะเป็นเรื่องของนักกีฬาทั่วไป
ที่อาศัยความพยายามฝึกซ้อมอย่างหนักเพื่อที่จะไปถึงเป้าหมาย
สิ่งที่ออสการ์แตกต่างจากนักวิ่งโอลิมปิกคนอื่นคือ

ออสการ์ไม่มีขา

ออสการ์เกิดขึ้นพร้อมกับโรคที่ติดตัวมาคือโรค Fibular Hemimelia ที่ขาทั้ง 2 ข้าง
นั่นคือออสการ์ไม่มีหน้าแข้ง เมื่อเขาอายุ 11 เดือนจึงได้รับการผ่าตัดส่วนที่เกินออก
ทำให้ออสการ์มีส่วนขาแค่ถึงใต้หัวเข่าเท่านั้น
ขาเทียมที่ออสการ์ใช้ในการวิ่งนั้นนั้นมีลักษณะเป็นเหมือนแผ่นเหล็กบางๆ มากกว่าขาเทียมที่เราเห็นกันทั่วไป
และด้วยความเร็วของออสการ์ ทำให้เขามีฉายาว่า Blade Runner

https://www.youtube.com/watch?v=DAzK1GQUtC8
ออสการ์เป็นพรีเซนเตอร์ให้กับ Nike ในโฆษณาหลายๆชุด
หนึ่งในโฆษณาที่ผมดูแล้วรู้สึกได้รับแรงบันดาลใจมากที่สุดคือ
โฆษณาชุด "Bad listener" ของ Nike

หลังจากออสการ์ลงแข่งพาราลิมปิกเกมส์ (การแข่งขันกีฬาสำหรับคนพิการ) และได้รับเหรียญทองในการแข่งขันหลายครั้ง
เขาจึงขยับเข้าหาเป้าหมายที่ใกล้ขึ้นอย่าง โอลิมปิกเกมส์
ตอนที่ออสการ์ตัดสินใจจะลงโอลิมปิกเกมนั้น มีเสียงคัดค้านมาจากหลายทาง
บ้างก็ว่าออสการ์น่าจะจัดอยู่ในประเภทกีฬาคนพิการ บ้างว่าไม่เหมาะสม
และบ้างว่า ออสการ์ได้เปรียบเหนือผู้แข่งขันคนอื่นเพราะขาเทียม
สุดท้ายแล้วออสการ์ก็ได้ไปแข่งกีฬาโอลิมปิกที่ลอนดอนเมื่อปี 2012
แม้ผลงานจะไม่เข้าเป้าตามที่หมายไว้ ทีมชาติแอฟริกาใต้ทำผลงานไม่ค่อยดีเท่าไหร่นัก
แต่ออสการ์ก็ได้รับการจารึกในฐานะนักกีฬาวิ่งคนแรกที่เข้าแข่งโอลิมปิกโดยไม่มีขา

เรื่องที่เล่ามาทั้งหมดน่าจะจบลงที่ตรงนี้
หลังจากออสการ์กลับจากการแข่งขันกีฬาโอลิมปิก
เขาก็มุ่งมั่นกับการฝึกซ้อมต่อ และกลับมาได้รับชัยชนะในโอลิมปิกครั้งถัดไป
แต่เรื่องจริงคือ หลังจากจบการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกไม่นาน
ออสการ์ก็ก่อเหตุฆาตกรรมขึ้น

ออสการ์ให้การว่าเขาตื่นขึ้นมากลางดึก ได้ยินเสียงผิดปกติ
ทำให้คิดว่ามีคนบุกเข้ามาในบ้านของเขา เขาจึงเดินไปดู
และตัดสินใจชักปืนยิงผู้ต้องสงสัย ซึ่งต่อมาจึงเห็นว่าเป็นแฟนสาวของเขาเอง
คดีของออสการ์ได้รับความสนใจจากสื่อมวลชนทั้งหลาย
เนื่องด้วยออสการ์เองเป็นคนดัง และแฟนสาวของเขาก็เป็นนางแบบ
เรื่องราวส่วนตัวของออสการ์จึงถูกขุดคุ้ยขึ้นมา ทั้งความเป็นคนเจ้าอารมณ์และรุนแรง
หรือประวัติการใช้กำลังทำร้ายร่างกาย และการพกพาอาวุธปืนโดยไม่ได้รับอนุญาต
ท้ายที่สุด ออสการ์ได้รับคำพิพากษามีความผิดฐานฆาตกรรมและต้องโทษจำคุก 5 ปี

เรื่องราวของออสการ์จึงเป็นเรื่องหนึ่งที่ผมนึกถึงเสมอเวลาหาแรงบันดาลใจว่า
ที่สุดแล้วจะดีเลิศแค่ไหน ทั้งเขาและเราก็ยังเป็นคนธรรมดาที่ไม่สมบูรณ์แบบอยู่เหมือนกัน





Tuesday, December 2, 2014

อย่าเพิ่งบ่น

สมัยเรียน ป.ตรีที่ไทย ผมเรียนที่คณะสถาปัตย์ จุฬาฯ
ช่วงนั้นผมเรียนๆเล่นๆด้วยความที่มีกิจกรรมในมหาลัยมากมาย
ทำให้หลายครั้งไปโฟกัสกับสิ่งอื่นมากกว่าการเรียน
หลายครั้งทำงานแบบพอส่ง ทำให้เสร็จตามกำหนดการ
และด้วยตารางเรียนที่แน่นเอี๊ยดทุกวัน (จ-ศ)
ทำให้หลายครั้งงานที่ทำออกมาลวกๆ
ในตอนนั้นผมคิดว่าไม่เป็นไร งานสไตล์ใครสไตล์มัน

จวบจนมาเรียนต่อ ป.โท ที่อเมริกา
ครั้งแรกที่ได้เห็นตารางเรียนถึงกับตะลึง
เพราะเทอมนึงเรียนแค่ 3 ตัวเท่านั้น
คืออาทิตย์นึงเข้าเรียนแค่ 3 ครั้ง นอกนั้นว่าง
ในใจตอนนั้นผมคิดว่า อะไรมันจะเรียนน้อยขนาดนี้(วะ)
จนมาภายหลังถึงได้รู้ว่า ที่ว่าเวลาเรียนแค่ 3 ตัวน่ะ
เวลาที่เหลือเขาให้ไว้ใช้ทำงาน

สาขาที่ผมเรียนคือสาขาอนิเมชั่น ซึ่งผมเน้นไปที่การทำโมเดลเป็นหลัก
แม้ตามตารางจะเข้าเรียนแค่ 3 ครั้ง แต่ผมไปโรงเรียนทุกวันรวมถึงวันเสาร์-อาทิตย์
ซึ่งที่ไปก็ไม่ได้ไปเรียนหรอก แต่ไปนั่งทำงานในแลป
ผมจะไปถึงโรงเรียนราวๆ 9 โมง เพื่อที่จะได้นั่งโต๊ะที่มีคอมพิวเตอร์แรงๆ
และลากยาวไปถึง 5 ทุ่มครึ่ง เพื่อที่จะเดินทางกลับบ้านด้วยรถไฟเที่ยวสุดท้าย
ชีวิตตอนเรียน ป.โทของผมเป็นแบบนี้ และเพื่อนของผมก็เป็นแบบนี้เหมือนกัน
งานสายอนิเมชั่น เป็นสายเน้นสกิล ดังนั้นสิ่งสำคัญคือการฝึกสกิลของเราให้ดี

หลายครั้งที่งานออกมาไม่ได้ดั่งใจ
ผมจะหันไปมองเพื่อนหรือใครก็ไม่รู้ในแลปที่ทำงานออกมาดี
และคิดกับตัวเองว่า เราจะต้องทำแบบนั้นให้ได้
ผมพยายามจะไม่บ่นให้มาก โดยการตั้งคติในใจว่า

"อย่าเพิ่งบ่น ถ้ายังทำไม่ถึง 100 ครั้ง"

ทำไมถึงต้องอย่าเพิ่งบ่น
ผมคิดว่าถ้าเราเริ่มทำอะไรก็ตามแล้วเริ่มบ่น จะด้วยเหตุอะไรก็ตาม
การบ่นตอนนั้นจะทำให้เราท้อ ยิ่งบ่นเยอะยิ่งเห็นถึงความลำบากในการทำงาน
พอรู้สึกลำบากมากๆเข้าก็จะเริ่มท้อและพาลล้มเลิกความตั้งใจนั้นเสีย

ส่วนที่ว่าทำไมถึงต้อง 100 ครั้ง
ผมคิดว่าถ้าคุณทำอะไรก็ตามซ้ำๆ ไปจนชำนาญ
ทำไปจนรู้ว่าอะไรมันน่าจะเป็นยังไง ปัญหานี้น่าจะแก้ยังไง
ในตอนนั้นคุณอาจทำงานได้คล่องมากขึ้น เก่งมากขึ้น
และปัญหาที่เกิดขึ้นก็ไม่เหลือบ่ากว่าแรงของคุณ
ซึ่งเมื่อคุณทำได้ดีขนาดนั้นแล้ว คุณก็จะเลิกบ่น

ทุกวันนี้ผมยังจำและใช้เจ้าคติที่ว่านี้ในกับทุกๆเรื่อง
แม้ชั่วขณะที่พิมพ์เรื่องนี้อยู่ก็ตาม ผมก็ยังคิดอยู่เสมอว่า

อย่าเพิ่งบ่น ถ้ายังเขียนไม่ถึง 100 เรื่อง
อย่าเพิ่งบ่น ถ้ายังวาดไม่ถึง 100 มุข
อย่าเพิ่งบ่น ถ้ายังส่งไม่ถึง 100 สำนักพิมพ์
และอย่าเพิ่งบ่น ถ้ายังอยากเขียน

ปล. ในภาพเป็นสมัยที่ทำงานที่อเมริกา ช่วงนั้นทำแต่โปรเจคเกมม้านานไปหน่อย