Monday, December 8, 2014

เรื่องของอุซาโกะกับมายพอด

ในชีวิตนี้คุณมีเจ้าอุปกรณ์พกพามาแล้วกี่ชิ้น
คุณยังจำเจ้าอุปกรณ์ชิ้นที่มีความหลังกับคุณเยอะที่สุดได้หรือไม่
ซาวอเบาท์เครื่องแรกของคุณสีอะไร
เทปม้วนไหนที่คุณฟังจนยืด
ในไอพอดคุณมีเพลงอยุ่กี่ร้อยพันเพลง
และครั้งสุดท้ายที่คุณแบคอัพไอพอดของคุณคือเมื่อไหร่

แอบบอกวันนี้ของเสนอเรื่องราวดราม่าเคล้าน้ำตาของทวิตเตอร์ชาวญี่ปุ่น @kameco3
ที่บันทึกเรื่องราวของเธอและมายพอด อุปกรณ์พกพาที่ไปกับเธอแทบทุกที่

admin: TK

credit http://en.rocketnews24.com/2014/12/08/tear-jerking-illustrations-of-a-twitter-users-deteriorating-ipod-goes-viral-in-japan/

 วันหนึ่งพ่อของอุซาโกะ ได้แนะนำเธอให้รู้จักกับมายพอด
และก็เหมือนจุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์ทั่วไป ที่คนแปลกหน้าสองคนมาเจอกันครั้งแรก
อุซาโกะกับมายพอดต่างไม่รู้จักกัน ในช่วงแรกของทั้งสองจึงเหมือนการแนะนำตัวตนให้อีกฝ่ายรับรู้

มายพอด: เอาล่ะ ฉันน่ะร้องลำตัดเก่งนะ เพลงคลาสสิคก็ได้ เปียโนก็ยังไหว เอ หรือเธออยากจะลองฟังเพลงมาร์ชตุรกีดูไหม

อุซาโกะ : .....

 ต่อมาเมื่ออุซาโกะและมายพอดใช้เวลาด้วยกันเรื่อยๆ มายพอดจึงเริ่มจดจำว่าอุซาโกะชอบอะไร

มายพอด: อืม เธอชอบฟังเพลงแบบนี้หรอ
อุซาโกะ: ใช่แล้วล่ะ เธอช่วยจำมันไว้ด้วยนะ

 วันและคืนที่ทั้งสองได้ใช้เวลาร่วมกัน แบ่งปันช่วงเวลาดีๆนับไม่ถ้วน
แต่อย่างไรก็ตามวันที่อุซาโกะไม่คิดฝันก็ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ

อุซาโกะ: ฉันยืมซีดีมาจากเพื่อนหลายแผ่นเลยล่ะ
มายพอด: ได้เลย เดี๋ยวฉันจะจำให้หมดเลยนะ

มายพอดเก็บเพลงใหม่ๆลงในความจำเหมือนที่เขาทำเป็นประจำ แต่แล้วในไม่กี่วันต่อมา

มายพอด: โทษทีนะ ฉันไม่รู้จักเพลงนี้ล่ะ เดี๋ยวฉันข้ามไปเล่นเพลงอื่นแทนละกันนะ
อุซาโกะ: เอ๋ แต่เธอเคยจำเพลงนี้ได้นี่


มายพอดเริ่มแสดงอาการผิดปกติ และอาเจียนสิ่งเขาเอาเข้าไปออกมา

มายพอด: ไม่มีเพลงไหนที่ฉันรู้จักเลย
 
อุซาโกะ: เธอ เธอเป็นอะไรหรือเปล่า
มายพอด: ฉันไม่เป็นไร ก็แค่ ก็แค่ต้องจำเพลงพวกนี้ใหม่เท่านั้นเอง

มายพอดเริ่มสูญเสียความทรงจำไปทีละนิด และสุดท้ายมายพอดก็ลืมอุซาโกะ
อุซาโกะต้องแนะนำตัวเธอเองใหม่ทุกครั้งที่เขาเจอกัน
ตอนนี้ทั้งสองยังอยู่ด้วยกัน และใช้เวลาที่เหลืออยู่กับความทรงจำเท่าที่มี

"อย่าลืมฉันนะ"


Sunday, December 7, 2014

ออสการ์ พิคโตเรียส

หลายครั้งที่เวลานึกถึงคนที่สร้างแรงบันดาลใจ เรื่องที่ผมมักจะนึกถึงมักจะมีเรื่องของ ออสการ์ พิคโตเรียส รวมอยู่ด้วย

ออสการ์ (ขอย่อสั้นๆว่าแบบนี้ละกัน) เป็นชาวแอฟริกาใต้แต่กำเนิด
ออสการ์ใช้ชีวิตในวัยเด็กเล่นกีฬามาหลากลายชนิด ทั้งโปโลน้ำ เทนนิส มวยปล้ำและรักบี้
จวบจนเมื่อออสการ์ได้รับบาดเจ็บที่หัวเข่าจากการเล่นรักบี้ เขาจึงหันมาวิ่งแทน
ออสการ์เริ่มสะสมชื่อเสียงจากการวิ่งมาด้วยการกวาดรางวัลต่างๆมากมาย
จนกระทั่งออสการ์ได้ไปแข่งโอลิมปิกในนามทีมชาติแอฟริกาใต้
เรื่องของออสการ์ก็ดูเหมือนจะเป็นเรื่องของนักกีฬาทั่วไป
ที่อาศัยความพยายามฝึกซ้อมอย่างหนักเพื่อที่จะไปถึงเป้าหมาย
สิ่งที่ออสการ์แตกต่างจากนักวิ่งโอลิมปิกคนอื่นคือ

ออสการ์ไม่มีขา

ออสการ์เกิดขึ้นพร้อมกับโรคที่ติดตัวมาคือโรค Fibular Hemimelia ที่ขาทั้ง 2 ข้าง
นั่นคือออสการ์ไม่มีหน้าแข้ง เมื่อเขาอายุ 11 เดือนจึงได้รับการผ่าตัดส่วนที่เกินออก
ทำให้ออสการ์มีส่วนขาแค่ถึงใต้หัวเข่าเท่านั้น
ขาเทียมที่ออสการ์ใช้ในการวิ่งนั้นนั้นมีลักษณะเป็นเหมือนแผ่นเหล็กบางๆ มากกว่าขาเทียมที่เราเห็นกันทั่วไป
และด้วยความเร็วของออสการ์ ทำให้เขามีฉายาว่า Blade Runner

https://www.youtube.com/watch?v=DAzK1GQUtC8
ออสการ์เป็นพรีเซนเตอร์ให้กับ Nike ในโฆษณาหลายๆชุด
หนึ่งในโฆษณาที่ผมดูแล้วรู้สึกได้รับแรงบันดาลใจมากที่สุดคือ
โฆษณาชุด "Bad listener" ของ Nike

หลังจากออสการ์ลงแข่งพาราลิมปิกเกมส์ (การแข่งขันกีฬาสำหรับคนพิการ) และได้รับเหรียญทองในการแข่งขันหลายครั้ง
เขาจึงขยับเข้าหาเป้าหมายที่ใกล้ขึ้นอย่าง โอลิมปิกเกมส์
ตอนที่ออสการ์ตัดสินใจจะลงโอลิมปิกเกมนั้น มีเสียงคัดค้านมาจากหลายทาง
บ้างก็ว่าออสการ์น่าจะจัดอยู่ในประเภทกีฬาคนพิการ บ้างว่าไม่เหมาะสม
และบ้างว่า ออสการ์ได้เปรียบเหนือผู้แข่งขันคนอื่นเพราะขาเทียม
สุดท้ายแล้วออสการ์ก็ได้ไปแข่งกีฬาโอลิมปิกที่ลอนดอนเมื่อปี 2012
แม้ผลงานจะไม่เข้าเป้าตามที่หมายไว้ ทีมชาติแอฟริกาใต้ทำผลงานไม่ค่อยดีเท่าไหร่นัก
แต่ออสการ์ก็ได้รับการจารึกในฐานะนักกีฬาวิ่งคนแรกที่เข้าแข่งโอลิมปิกโดยไม่มีขา

เรื่องที่เล่ามาทั้งหมดน่าจะจบลงที่ตรงนี้
หลังจากออสการ์กลับจากการแข่งขันกีฬาโอลิมปิก
เขาก็มุ่งมั่นกับการฝึกซ้อมต่อ และกลับมาได้รับชัยชนะในโอลิมปิกครั้งถัดไป
แต่เรื่องจริงคือ หลังจากจบการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกไม่นาน
ออสการ์ก็ก่อเหตุฆาตกรรมขึ้น

ออสการ์ให้การว่าเขาตื่นขึ้นมากลางดึก ได้ยินเสียงผิดปกติ
ทำให้คิดว่ามีคนบุกเข้ามาในบ้านของเขา เขาจึงเดินไปดู
และตัดสินใจชักปืนยิงผู้ต้องสงสัย ซึ่งต่อมาจึงเห็นว่าเป็นแฟนสาวของเขาเอง
คดีของออสการ์ได้รับความสนใจจากสื่อมวลชนทั้งหลาย
เนื่องด้วยออสการ์เองเป็นคนดัง และแฟนสาวของเขาก็เป็นนางแบบ
เรื่องราวส่วนตัวของออสการ์จึงถูกขุดคุ้ยขึ้นมา ทั้งความเป็นคนเจ้าอารมณ์และรุนแรง
หรือประวัติการใช้กำลังทำร้ายร่างกาย และการพกพาอาวุธปืนโดยไม่ได้รับอนุญาต
ท้ายที่สุด ออสการ์ได้รับคำพิพากษามีความผิดฐานฆาตกรรมและต้องโทษจำคุก 5 ปี

เรื่องราวของออสการ์จึงเป็นเรื่องหนึ่งที่ผมนึกถึงเสมอเวลาหาแรงบันดาลใจว่า
ที่สุดแล้วจะดีเลิศแค่ไหน ทั้งเขาและเราก็ยังเป็นคนธรรมดาที่ไม่สมบูรณ์แบบอยู่เหมือนกัน





Tuesday, December 2, 2014

อย่าเพิ่งบ่น

สมัยเรียน ป.ตรีที่ไทย ผมเรียนที่คณะสถาปัตย์ จุฬาฯ
ช่วงนั้นผมเรียนๆเล่นๆด้วยความที่มีกิจกรรมในมหาลัยมากมาย
ทำให้หลายครั้งไปโฟกัสกับสิ่งอื่นมากกว่าการเรียน
หลายครั้งทำงานแบบพอส่ง ทำให้เสร็จตามกำหนดการ
และด้วยตารางเรียนที่แน่นเอี๊ยดทุกวัน (จ-ศ)
ทำให้หลายครั้งงานที่ทำออกมาลวกๆ
ในตอนนั้นผมคิดว่าไม่เป็นไร งานสไตล์ใครสไตล์มัน

จวบจนมาเรียนต่อ ป.โท ที่อเมริกา
ครั้งแรกที่ได้เห็นตารางเรียนถึงกับตะลึง
เพราะเทอมนึงเรียนแค่ 3 ตัวเท่านั้น
คืออาทิตย์นึงเข้าเรียนแค่ 3 ครั้ง นอกนั้นว่าง
ในใจตอนนั้นผมคิดว่า อะไรมันจะเรียนน้อยขนาดนี้(วะ)
จนมาภายหลังถึงได้รู้ว่า ที่ว่าเวลาเรียนแค่ 3 ตัวน่ะ
เวลาที่เหลือเขาให้ไว้ใช้ทำงาน

สาขาที่ผมเรียนคือสาขาอนิเมชั่น ซึ่งผมเน้นไปที่การทำโมเดลเป็นหลัก
แม้ตามตารางจะเข้าเรียนแค่ 3 ครั้ง แต่ผมไปโรงเรียนทุกวันรวมถึงวันเสาร์-อาทิตย์
ซึ่งที่ไปก็ไม่ได้ไปเรียนหรอก แต่ไปนั่งทำงานในแลป
ผมจะไปถึงโรงเรียนราวๆ 9 โมง เพื่อที่จะได้นั่งโต๊ะที่มีคอมพิวเตอร์แรงๆ
และลากยาวไปถึง 5 ทุ่มครึ่ง เพื่อที่จะเดินทางกลับบ้านด้วยรถไฟเที่ยวสุดท้าย
ชีวิตตอนเรียน ป.โทของผมเป็นแบบนี้ และเพื่อนของผมก็เป็นแบบนี้เหมือนกัน
งานสายอนิเมชั่น เป็นสายเน้นสกิล ดังนั้นสิ่งสำคัญคือการฝึกสกิลของเราให้ดี

หลายครั้งที่งานออกมาไม่ได้ดั่งใจ
ผมจะหันไปมองเพื่อนหรือใครก็ไม่รู้ในแลปที่ทำงานออกมาดี
และคิดกับตัวเองว่า เราจะต้องทำแบบนั้นให้ได้
ผมพยายามจะไม่บ่นให้มาก โดยการตั้งคติในใจว่า

"อย่าเพิ่งบ่น ถ้ายังทำไม่ถึง 100 ครั้ง"

ทำไมถึงต้องอย่าเพิ่งบ่น
ผมคิดว่าถ้าเราเริ่มทำอะไรก็ตามแล้วเริ่มบ่น จะด้วยเหตุอะไรก็ตาม
การบ่นตอนนั้นจะทำให้เราท้อ ยิ่งบ่นเยอะยิ่งเห็นถึงความลำบากในการทำงาน
พอรู้สึกลำบากมากๆเข้าก็จะเริ่มท้อและพาลล้มเลิกความตั้งใจนั้นเสีย

ส่วนที่ว่าทำไมถึงต้อง 100 ครั้ง
ผมคิดว่าถ้าคุณทำอะไรก็ตามซ้ำๆ ไปจนชำนาญ
ทำไปจนรู้ว่าอะไรมันน่าจะเป็นยังไง ปัญหานี้น่าจะแก้ยังไง
ในตอนนั้นคุณอาจทำงานได้คล่องมากขึ้น เก่งมากขึ้น
และปัญหาที่เกิดขึ้นก็ไม่เหลือบ่ากว่าแรงของคุณ
ซึ่งเมื่อคุณทำได้ดีขนาดนั้นแล้ว คุณก็จะเลิกบ่น

ทุกวันนี้ผมยังจำและใช้เจ้าคติที่ว่านี้ในกับทุกๆเรื่อง
แม้ชั่วขณะที่พิมพ์เรื่องนี้อยู่ก็ตาม ผมก็ยังคิดอยู่เสมอว่า

อย่าเพิ่งบ่น ถ้ายังเขียนไม่ถึง 100 เรื่อง
อย่าเพิ่งบ่น ถ้ายังวาดไม่ถึง 100 มุข
อย่าเพิ่งบ่น ถ้ายังส่งไม่ถึง 100 สำนักพิมพ์
และอย่าเพิ่งบ่น ถ้ายังอยากเขียน

ปล. ในภาพเป็นสมัยที่ทำงานที่อเมริกา ช่วงนั้นทำแต่โปรเจคเกมม้านานไปหน่อย

Friday, November 28, 2014

ร้านซักรีด(อีกแล้ว)

นั่งเปิดอัลบั้มรูปไปมา เจอรูปร้านซักผ้าแทรกแซงอยู่ตามอัลบั้มต่างๆ
โดยแต่ละรูปก็ต่างโอกาส และต่างเวลากัน
อาจจะเป็นเพราะหลงใหลกลิ่นสบู่และน้ำยาปรับผ้านุ่ม
หรืออาจจะเป็นเพราะกว่าครึ่งของชีวิตต่างแดน
ผมต้องไปร้านซักรีดเป็นประจำทุกๆ 2 อาทิตย์

Wednesday, November 26, 2014

สะพานโกลเด้นเกท




พูดถึงซานฟรานซิสโก เชื่อว่าหลายคนคงนึกภาพสะพานโกลเด้นเกท ขึ้นมาทันที
ตัวสะพานแขวนขนาดใหญ่สีแดงหม่นๆ นับเป็นสะพานแขวนที่มีขนาดใหญ่ที่สุดของโลก
และด้วยความพิเศษที่ว่า ทำให้สะพานโกลเด้นเกท ได้รับการขนานนามเป็น 1 ใน 7 สิ่งมหัศจรรย์ของโลกยุคใหม่

แต่รู้หรือไม่ว่า นอกจากมีชื่อเสียงจากการเป็นสะพานแขวนขนาดยาวที่สุดแล้ว
สะพานโกลเด้นเกท ยังมีชื่อเสียงอีกด้านหนึ่งที่ดังไม่แพ้กันเลยก็คือ
เป็นสถานที่ฆ่าตัวตายยอดนิยมอันดับ 2 ของโลก (อันดับหนึ่งคือป่ารอบๆภูเขาไฟฟูจิ)
การฆ่าตัวตายนั้นก็ด้วยวิธีง่ายๆคือ การกระโดดลงไป
ซึ่งมีทั้งที่รอดและไม่รอด และด้วยชื่อเสียงด้านนี้ทำให้มีสารคดีเรื่องนึงออกมาก
สารคดีนั้นชื่อ The Bridge

ตัวสารคดีมีภาพคนโดดลงมาจากสะพานทั้งตั้งใจถ่าย และบังเอิญติดมาก็มี
ขนาดที่ว่าจะตั้งกล้องถ่ายสะพานเฉยๆ ยังมีคนกระโดดลงมาให้เห็น
สารคดีนั้นสัมภาษณ์คนที่รอดตายจากการโดด และเรื่องราวชีวิตหลังจากนั้น
บางคนรู้ซึ้งถึงคุณค่าของชีวิต และบางคนก็รอดตายเพียงเพื่อจะไปกระโดดใหม่อีกรอบหนึ่ง

ช่วงที่ผมอยู่ที่นั่นก็มีข่าวเรื่องนี้บ้างประปราย แต่ครั้งหนึ่งที่เป็นข่าวใหญ่ก็คือ
มีเด็กมัธยมไปทัศนศึกษา และได้คุยเล่นกับเพื่อนว่า เขาสามารถโดดลงมาจากสะพานได้โดยไม่เป็นอะไร
แน่นอนว่า เพื่อน(และคนอื่นๆ) ก็ไม่น่าจะเชื่อ จึงเกิดการท้ากันขึ้น
และเด็กคนนั้นก็โดดลงมาจริงๆ โดยที่ไม่เป็นอะไรเลย
ก่อนที่จะกลับไปโดดใหม่อีกรอบ แต่มีคนห้ามทัน

Monday, November 24, 2014

รอยขีดข่วนบนกระจก


แม้จะนั่งเครื่องบินไม่ถึงขั้นเรียกว่าบ่อย
แต่ในการนั่งแต่ละครั้งผมก็มักจะสังเกตเห็นเจ้ารอยที่ว่านี้เสมอ
รอยที่ว่าคือรอยขีดข่วนบนกระจก (เขียนซ้ำทำไม)
ตัวกระจกเองมีชั้นใน และชั้นนอก
ตัวชั้นในคือกระจกส่วนที่อยู่ข้างในตัวเครื่องบิน
ไอ้อันที่เราสามารถเลื่อนปิดได้นั่นล่ะ
จากนั้นจะมีช่องว่างอีกนิดหนึ่งและจึงเป็นกระจกชั้นนอก

กระจกชั้นในนั้น ผมไม่แน่ใจว่ามันทำมาจากกระจกจริงหรือเปล่า
เท่าที่ลองเคาะ ขูด ลูบ ดู มันค่อนไปทางแผ่นอครีลิคซะมากกว่า
แต่เรื่องนั้นก็ช่างมันก่อนละกัน ที่ผมสนใจคือเจ้ารอยขีดข่วนที่ว่านี่
รอยนี้มีลักษณะเหมือนรอยเอาของมีคมขีดกับกระจกรัวๆ
โดยจะเกิดรอยอยู่เฉพาะตรงช่วงกลางของกระจก
รอบข้างก็มีบ้างแต่ไม่เยอะเท่าตรงกลาง
ดูแล้วก็นึกไม่ออกว่ารอยที่ว่านี้มันมาจากไหน เท่าที่บินระหว่างทางก็ปกติดี
บางทีมันอาจจะเกิดจากการบินผ่านฝูงลูกเห็บ เศษน้ำแข็ง อะไรก็ว่าไป
หรือบางทีก็อาจจะโดนตัวอะไรสักอย่างข่วน...บนฟ้า


Tuesday, November 18, 2014

ชั่วโมงเรียนที่ 2


หลังจากหมดเลคเชอร์ในช่วงเช้าซึ่งกินเวลาสั้นมาก (กว่าที่คิด)
ผมก็เริ่มการสอนในช่วงบ่าย ซึ่งผมได้แบ่งวิธีการสอนไว้ว่าจะเลคเชอร์ตอนเช้า
แล้วทำเดโม่ในช่วงบ่าย วิธีนี้ผมจำมาจากสมัยเรียนปริญญาโทที่อเมริกา
เพราะในสายงานที่เรียนนั้น จัดอยุ่ในหมวดสกิล ดังนั้นสิ่งสำคัญคือการฝึกฝนเป็นหลัก
การให้ทำงานไปพร้อมกันช่วงแรก เป็นการอธิบายและแนะนำเทคนิกและขั้นตอนการทำงานบางอย่าง
ต่อมาในครึ่งหลังผมจะปล่อยให้นักศึกษาทำชิ้นงานของตัวเอง โดยผมจะคอยเดินวนเวียนอยู่ในห้อง
หากใครมีปัญหาหรือสงสัยอะไร ผมก็จะเดินไปดูทีละโต๊ะ ซึ่งทำให้พบว่านักศึกษาหลายคน
ก็มีอาการอยากรู้แต่ไม่อยากถาม และถ้าไม่เดินไปใกล้ๆก็จะเก็บไอ้ความสงสัยนั้นไว้เงียบๆ

ในวันนั้นผมให้ทุกคนทำโมเดลกล่องด้วย simple cube แล้วเพนท์ลายบนกล่องให้เป็นกล่องไม้
งานชิ้นนี้เป้าหมายคือผมอยากดูฝีมือการเพนท์ของนักศึกษาก่อน เพราะวิชาที่สอนนี้เราจะใช้การเพนท์เป็นส่วนหลักส่วนนึง
หลังจากผมแนะนำและสาธิตการเพนท์กล่องให้ดูส่วนหนึ่ง ผมก็ปล่อยให้ทุกคนทำกล่องเองตามใจชอบ
แต่มีข้อแม้ว่า จะเพนท์อะไรก็ได้ กล่องเหล็ก กล่องไม้ แต่ต้องเพนท์ให้ผมเชื่อว่ามันเป็นสิ่งนั้น
นักศึกษาหลายคนอยู่ในเกณฑ์ใช้ได้ บางส่วนอยู่ขั้นกลางๆ และบางส่วนอยุ่ในขั้นเริ่มต้น
ซึ่งฝีมือไม่ใช่ประเด็นหลักที่ผมจะมองในงานชิ้นนี้ ผมอยากดูความเข้าใจโดยรวมมากกว่า

หลายคนเพนท์ตามแบบที่ผมทำ และหลายคนเพนท์ในอย่างที่เขาอยากทำซึ่งเป็นเรื่องดีที่ลองทำแบบที่ไม่ได้บอกดูบ้างก็ได้
ผมเดินไปดูงานนักศึกษาคนหนึ่ง ซึ่งเป็นกล่องที่ดูแตกต่างจากงานคนอื่น
ที่สำคัญคือนักศึกษาคนนั้นดูจะภูมิใจกับงานของตนเองมาก ผมจึงลองให้นักศึกษาคนนั้นเล่างานให้ผมฟัง
"คืองี้ครับอาจารย์ กล่องนี้เป็นกล่องเหล็กซึ่งใช้หินอ่อนและไม้ผสมและ..."
ผมยืนฟังนักศึกษาคนนั้นพูดจนจบ แต่ผมเองไม่สามารถเห็นในสิ่งที่เขาอยากให้ผมเห็นได้
ผมจึงแย้งนักศึกษาคนนั้นว่า ไอ้นี่น่ะมันใช่หรอ เหล็กบ้านคุณมันมีลักษณะแบบนี้หรอ
แล้วไม้นี่มันดูไม่มีความหนาเลยนะ แล้วคุณเพนท์แบบนี้เนี่ยถ้ามีไม้มาพาดเกยๆกัน
กล่องมันจะเอียงนะ แต่เหนือสิ่งอื่นใดนะ ผมไม่เชื่อไอ้ที่คุณบอกมาเลยสักนิดเดียว
มันดูไม่เป็นเหล็ก เป็นไม้ หรือเป็นอะไรก็ตามที่คุณบอกผมเลยสักอย่าง

นักศึกษาคนนั้นตอบผมว่า 
"จินตนาการสำคัญกว่าความรู้ครับอาจารย์"

นั่นสิ จินตนาการมันสำคัญกว่าความรู้สินะ และนั่นทำให้ผมนึกถึงเรื่องสมัยเรียนเรื่องหนึ่ง

สมัยที่ผมยังเป็นนิสิตอยู่นั้นมีอาจารย์ท่านหนึ่งเป็นที่กล่าวขวัญกันในหมู่นิสิตเสมอ
ด้วยวิธีการสอนที่เป็นเอกลักษณ์ ทำให้เหล่าวัยฮอโมนส์พลุ่งพล่านในคราบนิสิต
มักจะเกิดการต่อต้านภายในจิตใจกันลึกๆอยู่เสมอ ผมเองก็เป็นหนึ่งในนั้น
แต่น่าประหลาดที่ว่า จวบจนเรียนจบจนถึงชั่วขณะนี้ ผมยังไม่ลืมคำพูดคำนึงของอาจารย์
คำที่ต่อมาภายหลังกว่าผมจะเข้าใจก็เข้าสู่วัยทำงานเสียแล้ว เรื่องมันมีอยู่ว่า

ตอนนั้นเป็นวิชาออกแบบลายผ้า ซึ่งแน่นอนว่าโปรเจคที่ต้องส่งคงไม่พ้นการออกแบบลายผ้านั่นเอง
ในตอนนั้นผมเลือกทำปลอกหมอนด้วยวิธีการเขียนเทียน ซึ่งวิธีการเขียนเทียนที่ว่าเราจะใช้ปากกาเขียนเทียน
โดยมีลักษณะเป็นแท่งไม้ขนาดประมาณหนากว่าดินสอนิดหน่อย แล้วตรงปลายจะเป็นกระเปาะทองแดง
สำหรับไว้เทเทียนร้อนๆ แล้วเทียนจะไหลออกมาที่ปลายกระเปาะซึ่งมีรูขนาดเล็ก เวลาเขียนก็เขียนเหมือนการวาดรูปทั่วไป
เทียนที่แห้งจะแข็งตัว แล้วเราก็เอาไปชุบสีย้อม ถ้าให้เทียบกับ Photoshop ก็คือการ Mask layer นั่นล่ะ

ผมเลือกวิธีที่ว่านี้ไม่ใช่เพราะชื่นชอบการเขียนลาย แต่เลือกเพราะดูเป็นวิธีที่ง่ายที่สุดด้วยความขี้เกียจ
และลวดลายที่ผมจะออกแบบนั้นคือลายสำหรับปลอกหมอน ที่เลือกทำปลอกหมอนเพราะมันมีขนาดเล็ก
และผมก็มีหมอนอยู่ ก็เลยคิดว่าทำมาใช้เองก็คงจะดีเอาสะดวกเข้าว่า
แล้วผมก็เริ่มออกแบบลาย ลวดลายที่ว่าออกมาจากจินตนาการล้วนๆ ตามที่ความสามารถในขณะนั้นจะมีอยู่
ผมวาดด้วยความอิสระ ในหัวไม่คิดอะไร ปล่อยให้เทียนไหลไป
ผลที่ออกมาสำหรับผมในตอนนั้น คิดว่าพึงพอใจพอสมควร

แล้วก็ถึงวันส่งงาน
ผมและเพื่อนร่วมชะตากรรมอีกหลายคนยืนรายล้อมกันอยู่ในห้อง
อาจารย์เดินดูงานด้วยความรวดเร็ว และให้คำแนะนำงานของแต่ละคนเบาๆ
เมื่อถึงคราวผม อาจารย์ก็เหลือบมองก่อนจะพูดว่า

"ฉันจะบอกแกให้นะ ถ้าแกมัวแต่ใช้ของที่อยู่ข้างในของแก สักวันนึงมันจะหมดไป"

ผมในตอนนั้นแม้จะรับคำ แต่ก็เกิดอาการต่อต้านในใจ
หมด อะไรจะหมด มันจะหมดได้ยังไง จินตนาการเป็นสิ่งที่ไม่มีวันหมด(โว้ย)
พลังวัยรุ่นในตอนนั้นบวกกับอคติที่เจือปน ทำให้ผมไม่เข้าใจในความหมายนั้น

จนกระทั่งเข้าสู่วัยทำงาน ผมจึงเริ่มที่จะเข้าใจความหมายของคำพูดในตอนนั้น
วันที่ผมคิดอะไรไม่ออก ไอเดียตีบตัน
จินตนการที่เคยใช้อย่างฟุ่มเฟือยก็ดูซ้ำซากกันไปหมด
ผมจึงเริ่มดูหนังสือ Artbook ตำราต่างๆ หรือแม้แต่หาข้อมูลจากเวบทั่วไป
ความคิด ความรู้ ก็เหมือนของใช้ที่มีวันหมด หากเราหยุดเสาะหาเพิ่มเติมเมื่อไหร่
สิ่งที่เราใช้คิด หรือรู้ ก็จะมีอยู่จำกัดแค่นั้น การหาความรู้ใหม่ๆทำให้จินตนการของเราแข็งแรงขึ้น
จินตนาการที่ไม่มีความรู้ ก็เหมือนเรือที่ไม่มีใบ ที่จะพาลอยตามคลื่นไปเรื่อยๆจนออกทะเล
ในทางกลับกัน ความรู้จะช่วยเสริมให้จินตนาการของเรามีทิศทาง และจูงใจคนภายนอก
ให้เข้าสู่จินตนาการของเราได้ชัดเจนขึ้น

กลับมาที่ตัวผมในตอนนั้น วัยที่คิดว่าตัวเองนี่ล่ะเจ๋งสุด
ผมซึ่งแม้จะไม่ค่อยเห็นด้วยกับคำพูดที่อาจารย์บอกเท่าไหร่ ก็ยังลองทำตามที่อาจารย์บอก
ในเมื่อบอกบอกว่า ถ้าผมใช้แต่ของข้างในมันจะหมด ผมก็จะใช้ของข้างนอกละกันคราวนี้
ผมเลยไปนั่งหมกตัวอยุ่ที่ห้องสมุด และหาหนังสืองานออกแบบที่เกี่ยวข้องทั้งหลายมาดู
ผมใช้เวลากับงานชิ้นนี้อยู่พักหนึ่ง จัดการหาแบบอ้างอิงและลงมือทำ

เมื่อถึงกำหนดส่งงาน ผมยื่นงานชิ้นนั้นให้อาจารย์ดูด้วยความมั่นใจ
มั่นใจว่าคราวนี้ ไม่น่าจะโดนตีกลับเพราะผมไม่ได้ใช้ไอ้ของข้างในที่อาจารย์ว่ามันจะหมด
แต่คราวนี้ผมใช้ไอ้ของข้างนอกนี่ล่ะ ดังนั้นถ้าจะว่าก็ไม่น่าจะว่าผมได้
อาจารย์เหลือบมองงานของผมอยู่ครู่หนึ่ง แล้วหันมาบอกผมว่า

"ฉันจะบอกแกให้นะ การลอกลายไม่ใช่งานออกแบบ"

เรานี่มันช่างไม่รู้อะไรบ้างเลยสินะ ใช่มั้ยใช่...